środa, 6 czerwca 2012

Łódź. Pałac Izraela Poznańskiego.



Wejdziemy dzisiaj do pałacu Izraela Poznańskiego - po Scheiblerze (właścicielu Księżego Młyna) największego Lodzermenscha.


Pałac został pierwotnie zaprojektowany jako obiekt reprezentacyjno-handlowy i mieszkalny: od momentu zakupienia przez Izraela Poznańskiego w 1877 roku narożnej kamienicy o skromnej elewacji i budynku magazynowego (posesja u zbiegu ulic Ogrodowej i Stodolnianej - dziś Zachodnia), do wielokrotnych przekształceń w stylu francuskiego neorenesansu i neobarokowym doszło w latach 1888-1903, według projektu Hilarego Majewskiego.


Późniejsze przebudowy związane były ze zmianą jego użytkowników - w okresie międzywojennym był siedzibą Urzędu Wojewódzkiego. Dopiero w 1975 roku główną część budynku przejęło, utworzone wówczas, Muzeum Historii Miasta Łodzi.


Wielość stylów, ogromne sale w części reprezentacyjnej, nieco bardziej kameralne w części prywatnej. Przepiękna secesyjna klatka schodowa prowadzi do neobarokowej jadalni, do saloników (m in. mauretańskiego i chińskiego)i sali balowej, w której teraz często organizowane są koncerty, otwarcia tego, co w Łodzi ma być otwarte.


Część pałacu zajmuje obecnie Muzeum Historii Miasta, gdzie swoje miejsce mają między innymi Tuwim, Reymont, Kosiński i Rubinstein, ale oczywiście jest też ciąg wystaw czasowych (widziałam tu prace Salvadora Dalego, ceramikę Picassa i całą mnogość innych).


Secesyjna dekoracja obudowy kominka w jadalni pałacowej, w postaci odlanego w brązie pawia z ogonem ze szkła witrażowego. Paw symbolizuje nieśmiertelność, wieczność, a zarazem zmartwychwstanie.
Pałac Poznańskiego nazywany jest łódzkim Luwrem, ale mnie ta nazwa nic a nic się nie podoba.
Jeszcze wrócę do historii rodziny Poznańskich i ich siedziby:
Fotografie z zewnątrz Monika Czechowicz.
Wnętrza pałacu: oficjalna strona Muzeum Miasta Łodzi.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz