ROZKOSZE MIĘDZYWOJENNEJ ŁODZI...

Łódź w okresie dwudziestolecia międzywojennego nie różniła się od innych miast tego czasu ... i przedstawicielki najstarszego zawodu świata także i tu znajdowały zainteresowanych swymi wdziękami mężczyzn.

W mieście funkcjonowało wiele domów uciech. Także herszt łódzkiego półświatka - Ślepy Maks - posiadał kilka tego typu przedsiębiorstw, m.in. na rogu Wschodniej i Północnej i przy ulicy Łagiewnickiej. 

"Ilustrowana Republika", rok 1925.

Wiele burdeli mieściło się przy ulicach, które do dziś nie cieszą się dobrą opinią, m.in. ulica Kamienna (dziś ulica Włókiennicza), ul. Solna (czytaj TUTAJ), ulica Pieprzowa (dzisiaj ulica Hersza Berlińskiego, czytaj TUTAJ), ulica Wolborska a także w innych zakazanych rewirach Bałut, (np. przy ulicy Łagiewnickiej 17 dom publiczny prowadził znany bałucki rzezimieszek Mosze Pojt, tuż obok znajdowała się ulica Pieprzowa z kilkunastoma burdelami) i Chojen (szczególnie przy ulicy Lelewela), które łodzianie w trosce o życie i zdrowie omijali szerokim łukiem...

"Gazeta Łódzka", rok 1915.

Przed tymi przybytkami rozkoszy stały pracujące w nich kobiety i zaczepiały przechodzących mężczyzn.
Te, które nie dysponowały odpowiednim lokalem, można było spotkać w okolicach parków, np. przy ulicy Pabianickiej przy placu Leonarda (obecnie plac Niepodległości), a także w parku Kolejowym przed dworcem  Łódź Fabryczna.

"Gazeta Łódzka", rok 1915.

Także przy Piotrkowskiej znajdowały się miejsca służące zapomnieniu o codziennych troskach. W bramie kamienicy przy ulicy Przejazd 1 (obecnie ulica Tuwima) funkcjonowało kilka zacisznych pokoi, zwanych w tym czasie gabinetami. Przy placu Reymonta, przy ulicy Rzgowskiej 2/4 działał chętnie odwiedzany Czarny Dwór, gdzie funkcję szefowej pełniła Czarna Mańka (niesłusznie opisywana w piosenkach jako obywatelka stolicy). Najbardziej eleganckie niewiasty pracowały w dobrych hotelach, szczególnie w Grand Hotelu (czytaj TUTAJ) i Manteuffelu (czytaj TUTAJ).

"Rozwój", rok 1921.

"Hasło Łódzkie", rok 1927.

Prostytutki znajdowały się w kręgu zainteresowania policji, która prowadziła ich rejestrację. Każda z zarejestrowanych kobiet otrzymywała tzw. czarną książeczkę i od tego momentu podlegała kontroli specjalnego urzędu (Urząd Sanitarno-Obyczajowy). 

"Rozwój", rok 1921.

"Rozwój", rok 1921.

"Hasło Łódzkie", rok 1927.

Liczba prostytutek wahała się od 500 do 800 (większość z nich stanowiły jednak kobiety niezarejestrowane przez USO - szczególnie dużo było w tej grupie pokojówek, służących oraz robotnic). Z uwagi na ich status materialny urząd klasyfikował je na "dobrze sytuowane" (3%), "kapeluszowe" (27%) i "chustkowe" (70%). 

"Hasło Łódzkie", rok 1927.

"Rozwój", rok 1929.

Jak donosiły ówczesne raporty, dwie trzecie z nich pracowało w tym zawodzie z powodu ubóstwa, jednak aż co czwarta zajmowała się nierządem z wyboru lub dla przyjemności.

"Ilustrowana Republika", rok 1933.

Rozpatrując tą działalność od strony ekonomicznej, można stwierdzić, że nie były to drogie usługi. Na podrzędnych uliczkach można było skorzystać z usług cór Koryntu, mając w kieszeni jedynie... 1 zł. W droższych miejscach trzeba było przeznaczyć na to kilkanaście a nawet kilkadziesiąt złotych.

Panowie korzystający z usług tych kobiet zaopatrywali się w "Olla-Gum", o których reklama mówiła: Prędzej ci serce pęknie lub konkurencyjny produkt  Primeros reklamowany jako: Choć jest kryzys, choć jest bieda, bez Primeros żyć się nie da.

"Głos Poranny", rok 1936.

"Ilustrowana Republika", rok 1937.

"Głos Poranny", rok 1937.

Również w tamtych czasach występował handel tzw. żywym towarem. Zdarzały się nawet sytuacje, gdy pensjonarki prywatnych burs były sprzedawane do domów publicznych w różnych miastach Polski i Europy. Sutenerską działalność prowadziło nawet stowarzyszenie "Bratnia Pomoc", które miało się zajmować zbieraniem datków dla niezamożnych dziewcząt. Specjalnie dla prostytutek władze miasta utrzymywały poradnię i szpital wenerologiczny, który znajdował się przy ulicy Tramwajowej 13 (obok mieścił się Urząd Sanitarno-Obyczajowy) i nosił imię Marii Magdaleny. Opiekę nad pacjentkami w tej placówce, poza lekarzami, prowadziły siostry ze zgromadzenia Pasterki od Opatrzności Bożej.

"Ilustrowana Republika", rok 1924.

"Ilustrowana Republika", rok 1925.

"Express Wieczorny Ilustrowany", rok 1929.

"Głos Poranny", rok 1936.

"Głos Poranny", rok 1936.

"Ilustrowana Republika", rok 1927.

źródło:
Michał Koliński. Łódź między wojnami. Opowieść o życiu miasta 1918-1939.
Fot. archiwalne pochodzą ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi
i inn.

"Nowiny", rok 1924.

"Głos Poranny", rok 1932.

"Głos Poranny", rok 1933.

"Głos Poranny", rok 1933.

"Głos Poranny", rok 1933.

"Ilustrowana Republika", rok 1938.

Przeczytaj jeszcze:
Łódź 1904 roku i... handel żywym towarem

"Ilustrowana Republika", rok 1925.

"Głos Poranny", rok 1936.

Double Tree by Hilton & MediaHUB

Trwają ostatnie prace wykończeniowe w nowo wybudowanym obiekcie Hotelu Hilton obok parku Poniatowskiego w Łodzi. 


Otwarcie w czerwcu 2013.


Hotel i biurowiec MediaHUB zlokalizowane są przy skrzyżowaniu głównych arterii miasta (ulica  Łąkowa 29) oraz w pobliżu ważniejszych obiektów, takich jak: Port Lotniczy Łódź (6 km), Dworzec Łódź Kaliska (1 km), Nowe Centrum Łodzi (3 km), Międzynarodowe Targi Łódzkie (1,7 km) oraz Atlas Arena (1,4 km).


MediaHUB to jedyny w swoim rodzaju biurowiec klasy A. Zaprojektowane przez wysokiej klasy architektów ekskluzywne centrum biznesowe, oferuje nowoczesną przestrzeń biurową połączoną bezpośrednio z hotelem Double Tree by Hilton (basen, restauracja, centrum konferencyjne), kinem oraz Klubem Wytwórnia (sale koncertowo-konferencyjne).


Wyjątkowa synergia z firmą TOYA oraz otoczenie firm z sektora nowych technologii zapewniają bogate zaplecze konferencyjno-multimedialne, najlepsze łącza internetowe oraz specjalistyczne zaplecze techniczne.



MediaHUB to wysoki standard wyposażenia, zaawansowane rozwiązania technologiczne i miejsce, w którym spotykają się ludzie ze świata biznesu i sztuki.

 

strony:
www.mediahub.pl
www.bizneshub.com.pl


Fot. Monika Czechowicz

Bye, bye Julek...

W kwietniu 1961 roku nastąpiło rozstrzygnięcie konkursu na pomnik Juliana Marchlewskiego. Komisja konkursowa mająca w swym składzie poza artystami rzeźbiarzami przedstawicieli społeczno-politycznych, w trzeciej eliminacji nagrodziła równorzędną, pierwszą nagrodą, opiewającą na 35 tysięcy złotych dwa projekty, oznaczone godłami nr 49 "Alfa" i nr 32 "Julian". Wystawa nadesłanych prac została udostępniona z okazji święta 1 maja 1961 roku. 

"Dziennik Łódzki", rok 1961.

Stary Rynek. Miejsce, gdzie stanie pomnik Juliana Marchlewskiego.

Prasa łódzka podkreślała znakomitą organizację konkursu, co miało być zasługą sekretarza Zygmunta Cichego. Otwarcie kopert nastąpiło 8 maja tegoż roku. Następnym etapem był wybór projektu do realizacji.

"Dziennik Łódzki", rok 1963.

Stary Rynek, rok ok. 1965.

Zrealizowany pomnik tworzyła grupa figur odlanych z brązu, o czterometrowej wysokości. Postaci Marchlewskiego towarzyszyli robotnicy: kobieta z dzieckiem i dwóch mężczyzn (w jednym rozpoznano hutnika).
W lutym 1964 roku duża część elementów była już gotowa. W drugiej połowie kwietnia przeprowadzono montaż monumentu na Starym Rynku, zaś jego uroczyste odsłonięcie nastąpiło w przeddzień święta 1 maja 1964 roku.

"Odgłosy", rok 1967.

"Odgłosy", rok 1968.

Pomnik Marchlewskiego wyjeżdża z Łodzi, rok 1991. Fot. David Pichaske.

Pomnik już nie istnieje, został rozebrany w 1991 roku, jako wybitnie nie odpowiadający naszym czasom...

Stary Rynek rok 2013.

Stary Rynek rok 2024.
Dużo przyjemniej, prawda..?

źródło: Piotr Gryglewski. Łódzkie budynki 1945-1970.