wtorek, 1 lutego 2022

Dawna przędzalnia wełny Otto Wevera i Alfreda Reula.


Ulica Kopernika 38 (dawna Milscha, Milsza 36). 
W 1894 roku powstała przędzalnia wełny zgrzebnej Otto Wevera (Wavera) i Alfreda Reula. Wcześniej mieściła się przy ulicy Cegielnianej i zatrudniała 32 robotników. 

"Łodzianin", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1903.

Nowe budynki przy ulicy Milsza powstały ok. 1904-1905 roku, taryfy domów z kalendarza informacyjnego "Łodzianin" z 1903 pod tym adresem podają, że to "plac", co oznacza, że teren nie został jeszcze zakupiony i zabudowany. 

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1904.

Kalendarz "Czas" z 1904 roku podaje już Otto Wavera i Alfreda Reula jako właścicieli działki ( zakupili wspólnie rownież teren przy ul. Milsza 3, gdzie zamieszkał Otto Waver)

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1906.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1910.

W nowym budynku znacznie rozszerzono produkcję. W fabryce pracowało około 100 robotników, było w niej 4200 wrzecion.

"Lodzer Informations und Hause Kalender", 1914.

Po 1918 roku firma stała się przędzalnią zarobkową (to znaczy podnajmowaną przez właścicieli innym producentom). Wytwarzano w niej 232 tysięcy kilogramów przędzy zgrzebnej, o wartości 250 tysięcy złotych.

Podręczny Rejestr Handowy, rok 1926.

W części budynku od 1937 roku znajdowała się skręcalnia i tkalnia zarobkowa, podnajmowana przez Gitlę i Abrama Sztylermanów. Ta mała firma produkowała tkaniny wełniane i półwełniane oraz przędzę skręconą bawełnianą, wigoniową i wełnianą zgrzebną.

Księga adresowa m. Łodzi i województwa łódzkiego 1937-1939.

Alfred Reul junior był czołowym zawodnikiem sekcji kolarskiej ŁKS, startował na szosie i na torze. Brał udział w wyścigu drużynowym na Olimpiadzie w Amsterdamie w 1928 roku.
 
"Łódzkie Echo Wieczorne", rok 1928.

"Rozwój", rok 1928.

W latach okupacji Niemcy utowrzyli w murach fabryki obóz przesiedleńczy dla dzieci i młodzieży przeznaczonej do germanizacji. Taki sam obóz został utworzony również obok w budynkach dawnej fabryki taśm Emila Wicke, przy Kopernika 36.

Kopernika 36.
Przeczytaj w baedekerze:


Po 1945 roku przy Kopernika 38 powstał oddział przędzalni czesankowej zgrzebnej "Vigoprim".

"Dziennik Popularny", rok 1976.

Obecnie budynek wykorzystywany jest do celów usługowych. Odkupił go dr Marek Krochmalski, przez wiele lat pracujący w ŁKS, i utworzył klinikę ortopedyczną.

Marek Krochmalski
- ortopeda traumatolog. Współwłaściciel Medical Magnus Clinic. 
Wieloletni konsultant ortopedyczny w Polskich Związkach Sportowych: siatkówki, podnoszenia ciężarów, piłki ręcznej, zapasów, piłki nożnej, a obecnie od 2014 roku lekkiej atletyki. W przeszłości wieloletni szef Komisji Medycznej PZPN. Uczestnik Misji Medycznych PKOL na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie (2008), Londynie (2012), Soczi (2014), Rio de Janerio (2016), Belgradzie (2017) i Pyeong Chang (2018).
(źródło: (mmcenter.pl)

(źródło: (mmcenter.pl)

źródła:
Jacek Kusiński, Ryszard Bonisławski, Maciej Janik. Księga fabryk Łodzi.

Fot. współczesne Monika Czechowicz
Fot. archiwalne ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi.

poniedziałek, 31 stycznia 2022

HOTEL CENTRUM/ wspomnienie

 

"Dziennik Popularny", rok 1976.
Hotel został otwarty w 1976 roku w samym sercu miasta, przy ul. Kilińskiego 59/63, naprzeciw dworca kolejowego Łódź Fabryczna. 
Lata 70. XX wieku (źródło: http://fotopolska.eu)
"Dziennik Popularny", rok 1976.
"Dziennik Popularny", rok 1976.

"Dziennik Popularny", rok 1976.
Czerwony neon z nazwą hotelu był doskonale widoczny z wielu kilometrów, gdyż wieżowiec wznosił się na wysokość 49 metrów.

"Dziennik Popularny", rok 1976.
Dawniej w budynku istniało patio. Przechodziło się przez nie po wejściu do recepcji. Mieściła się tam piękna fontanna obudowana dużą ilością palm i zieleni. Jak niesie fama niejeden gość próbował w ozdobnym akwenie kąpieli. Podobno „wykąpał” się w niej Jan Himilsbach…
(Fot. wnętrz z dawnej oficjalnej strony hotelu)

"Dziennik Łódzki", rok 1982.

1982
(źródło: http://fotopolska.eu)

(Fot. wnętrz z dawnej oficjalnej strony hotelu)

"Odgłosy", rok 1983.

Hotel ten dawniej spełniał funkcje reprezentacyjne. Lokował w swoich pokojach i apartamentach takie postacie, jak np. premier Leszek Miller, czy ambasadorzy Izraela: Szewach Weiss i David Peleg. Chętnie nocowali tu ludzie sztuki, m.in. francuski kompozytor i piosenkarz Charles Aznavour, łotewski skrzypek Gidon Kremer (goście festiwalu Dialogu Czterech Kultur), a także Ewa Demarczyk, Ewa Bem, Czesław Niemen, członkowie Skaldów, Budki Suflera, zespołu Vox. Spali tutaj również sportowcy. W 2008 roku Centrum i Światowit gościły 200 zapaśników z 16 państw, którzy na dwóch wielkich turniejach ćwiczyli formę przed igrzyskami olimpijskimi w Pekinie.
1983
(źródło: http://fotopolska.eu)

"Dziennik Łódzki", rok 1987.

Od 2001 roku, czyli od chwili, gdy do Łodzi został przeniesiony z Torunia Międzynarodowy Festiwal Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych Plus Camerimage, właśnie hotel Centrum stanowił jego zaplecze organizacyjne i noclegowe. Największe gwiazdy zatrzymywały się zwykle na ósmym piętrze, gdzie ulokowano kilka czterogwiazdkowych apartamentów. Jeden z nich został przebudowany na specjalne życzenie amerykańskiego reżysera Davida Lyncha, który nocował w Centrum nie tylko podczas festiwalu, ale w czasie wszystkich wizyt w Łodzi. Za zgodą artysty, pokój nosił jego imię, a ponieważ był także wynajmowany innym gościom, zawsze ciężko było w nim o wolne miejsce. W Centrum, a także w należącej do hotelu restauracji i kasynie, gdzie toczyło się nocne życie festiwalowe, można było spotkać wiele innych gwiazd amerykańskiego i europejskiego kina (aktorów, reżyserów, operatorów), takich jak Willem Defoe, Christopher Doyle, Ralph Fiennes, Ed Harris, James Ivory, Irene Jacob, Janusz Kamiński, Val Kilmer, Laszlo Kovacs, Volker Schlondorff czy Vittorio Storaro. 

czwartek, 27 stycznia 2022

Dawna fabryka taśm Emila Wicke.


Fabryka taśm gumowych Emila Wicke, założona w 1887 roku przy ówczesnej ulicy Milscha 28/32 (nr hip. 821), należała od początku do największych fabryk tej branży w kraju. 

"Tydzień", rok 1884.

Swój skład (możliwe, że także produkcję) fabryka miała także w Warszawie, jeszcze przed powstaniem budynków fabrycznych przy ulicy Milscha (Milsza) w Łodzi.

"Führer durch Lodz", 1893.

"Führer durch Lodz", 1893.

Fabryka zatrudniała 150 robotników, a wartość produkcji w 1893 roku wynosiła 400 tysięcy rubli. 


"Führer durch Lodz", 1898.

"Führer durch Lodz", 1898.


"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1910.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1910.


Po rekwizycjach maszyn i wyrobów w latach I wojny światowej firma podjęła starania o przywrócenie dawnego poziomu produkcji.

"Lodzer Informations und Hause Kalender", 1914.


Podręczny Rejestr Handlowy, rok 1926.

W 1928 roku powołano spółkę akcyjną Tkacko-Gumowa Manufaktura "Emil Wicke", z kapitałem 500 tysięcy złotych, podzielonym na tysiąc akcji. 

Tygodnik "Prawda", rok 1928.

"Głos Kupiectwa", rok 1929.

"Ilustrowana Republika", rok 1929.

Nie przyniosło to spodziewanego efektu i w 1930 roku spółka ogłosiła upadłość. 

"Ilustrowana Republika", rok 1930.

"Głos Poranny", rok 1930.

"Hasło Łódzkie", rok 1930.

"Ilustrowana Republika", rok 1931.

Postępowanie umorzono w 1933 roku, po zakupie nieruchomości na licytacji przez Kasę Emerytalno-Pożyczkową Pracowników Kolei Elektrycznej Łódzkiej (tramwaje miejskie).
Nowy własciciel wydzierżawił budynki fabryce przędzy glansowanej, tasiem i sznurowadeł, należącej do sukcesorów Arona Kreutzberga. Fabryka produkowała tkaniny podszewkowe, batysty gorsetowe, sznurowadła i tasiemki i zatrudniała 200 robotników.
W 1936 roku fabryka osiągnęła wartość sprzedaży około 700 tysięcy złotych.


W latach okupacji utworzono tu obóz przesiedleńczy dla dzieci przeznaczonych do germanizacji.
Czytaj w baedekerze:

"Głos Kutnowski", rok 1947.

Po 1945 roku fabryka została upaństwowiona. Mieściły się tu zakłady konfekcyjne, a od 1956 roku Zakład Produkcji Kołder. 

Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m. Łodzi, rok 1964.


Obecnie zabudowania wykorzystywane są przez firmy usługowe.


W budynku biurowym mieści się Centrum Usług Wspólnych Oświaty.
źródło:
Jacek Kusiński, Ryszard Bonisławski, Maciej Janik. Księga fabryk Łodzi.

Przeczytaj jeszcze:

Fot. archiwalne ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi.

Fot. współczesne Monika Czechowicz