💓 Fot. baedeker łódzki
Etykiety
ABC
ABC czyli ARCHIWUM
ABC czyli ARCHIWUM TEMATYCZNE
ACH ŚPIJ KOCHANIE...
BAEDEKER od A do Z
BLISKO CORAZ BLIŻEJ
CURRICULUM VITAE
DOMY UMIERAJĄ STOJĄC
DRZWI DO ŁODZI
FOTONOCOWANIE
FOTOSTREET
IN MEMORIAM
JAK TO Z ŁODZIĄ BYŁO...
KOLEKCJE ŁÓDZKIE
LODZBOOK
LUSTRA ŁÓDZKIE
ŁÓDŹ FESTIWALOWA
ŁÓDŹ FILMOWA
ŁÓDŹ KRZEPI
ŁÓDŹ OPISANA
ŁÓDŹ SIĘ BAWI
ŁÓDŹ SPORTOWA
M-ŁODZIAKI
MALOWANA ŁÓDŹ
MEA ORDINARIA CIVES LODZ
MIEJSCA POWRÓCONE
MISTERIUM ŁÓDZKIE
MOJA ŁÓDŹ
PAŁACE WILLE KAMIENICE
PIOTRKOWSKA STREET
POP i ART
POZNAŃSCY
PÓJDŹ DZIECIĘ JA CIĘ UCZYĆ KAŻĘ
PRO PUBLICO BONO
PRZEGLĄD PRASY
REGION ŁÓDZKI
REJS ŁODZIĄ
ROZBICIE DZIELNICOWE
SCHEIBLEROWIE
SEN O WIELKIEJ ŁODZI
SŁOWNICZEK ŁÓDZKI
SZLAK FABRYCZNY
ŚPIEWOGRA ŁÓDZKA
WOLNOSTOJE ŁÓDZKIE
WYSOKO CORAZ WYŻEJ
Z BRAM OTWARTYMI USTAMI
ZDROWEŚ DRZEWO ŁASKIŚ PEŁNE
ZIELONA ŁÓDŹ
ŻYĆ I UMRZEĆ W ŁODZI
ВОТ ОККУПАНТЫ
מיין שיפל
poniedziałek, 16 listopada 2026
niedziela, 15 listopada 2026
Ławeczka Stasia Klingera – pomnik na placu Wolności w Zduńskiej Woli.
Stanisław
Klinger – urodził się 24 lutego 1932 roku w Łodzi, jego mama
była członkinią kościelnego chóru, ojciec przedwojennego
policjantem (z wykształcenia skrzypkiem). Klinger nigdy nie uczył
się malarstwa ani rysunku, jednak swoje pierwsze kreski stawiał już
jako mały chłopiec. Podpatrywał pracę Hermana Bertolda (zwanego
zduńskowolskim Nikiforem), przesiadując u jego boku na
zduńskowolskim rynku. Później podziwiał prace prof. Wiktora Zina.
Na jego pracach, malowanych ołówkiem, piórkiem i pędzlem, można
znaleźć zabytki naszego regionu, przyrodę, architekturę i ludzi.
Swoimi rysunkami ilustrował tomiki wierszy i śpiewniki. Od 1978
roku współpracował z Komisją Opieki nad Zabytkami przy Zarządzie
Wojewódzkim PTTK w Sieradzu.
Człowiek wielu pasji, nie tylko uzdolniony plastycznie, ale także muzycznie. Grał na wielu instrumentach m.in.: harmonijce ustnej, gitarze, mandolinie, skrzypcach.
Przez wiele lat był głównym dekoratorem Zduńskiej Woli, jej instytucji i ulic z okazji wszelkiego rodzaju świąt. Projektował również żłobki betlejemskie, wielkanocne groby, które można było oglądać w zduńskowolskich świątyniach. Był współtwórcą Szkolnego Muzeum regionalnego w Wojsławicach.
Był jednym z nielicznych zduńskowolskich regionalistów związanych z działalnością Muzeum Historii Miasta Zduńska Wola od samego początku jego powstania. Stworzył m.in. portrety do „Galerii Niepospolitych Zduńskowolan”. Współtworzył również wystrój Muzeum Domu Urodzin św. Maksymiliana Marii Kolbego oraz Muzeum Oriońskiego w Zduńskiej Woli.
Człowiek wielu pasji, nie tylko uzdolniony plastycznie, ale także muzycznie. Grał na wielu instrumentach m.in.: harmonijce ustnej, gitarze, mandolinie, skrzypcach.
Przez wiele lat był głównym dekoratorem Zduńskiej Woli, jej instytucji i ulic z okazji wszelkiego rodzaju świąt. Projektował również żłobki betlejemskie, wielkanocne groby, które można było oglądać w zduńskowolskich świątyniach. Był współtwórcą Szkolnego Muzeum regionalnego w Wojsławicach.
Był jednym z nielicznych zduńskowolskich regionalistów związanych z działalnością Muzeum Historii Miasta Zduńska Wola od samego początku jego powstania. Stworzył m.in. portrety do „Galerii Niepospolitych Zduńskowolan”. Współtworzył również wystrój Muzeum Domu Urodzin św. Maksymiliana Marii Kolbego oraz Muzeum Oriońskiego w Zduńskiej Woli.
Stanisław Klinger (1932-2015)
źródło fotografii: Zduńska Wola Nasze Miasto
Jak
sam o sobie mówił w wywiadzie przeprowadzonym przez Jadwigę
Maćczak, a zamieszczonym w broszurze “Z miłości do tej ziemi”:
“ Innym zajęciem, bardzo przeze mnie lubianym i wykonywanym chyba
od zawsze jest rysunek. Najpierw przenosiłem na papier kwiaty,
rośliny, pojedyncze przedmioty, później domy. […] Zapragnąłem
jak Gałczyński “ocalić od zapomnienia” to co mnie pasjonuje i
wzrusza –- odchodzącą polską wieś z pobielanym chatami ze
słomianymi strzechami, z drewnianymi kapliczkami i często
zmurszałymi płotami, z malwami…, wierzbami…, z tym wszystkim co
takie romantyczne i pobudzające do twórczości. Tak powstały całe
cykle ilustrujące budownictwo i zabytki Ziemi Sieradzkiej. Chętnie
rysuję i maluję portrety różnych ludzi: znanych Polaków,
świętych, znajomych…Na potrzeby miejscowych kościołów
wykonałem wiele portretów Ojca Świętego Jana Pawła II. Pociągają
mnie różne rodzaje sztuki, podziwiam precyzję i cierpliwość
artystów, którzy wykonują małe dzieła sztuki. Sam raczej skupiam
się na symbolu, rzeźbię w drewnie. Do kościołów w Zduńskiej
Woli, Kaliszu, Janiszewicach, Czechach wykonałem stacje drogi
krzyżowej – są to płaskorzeźby.
W moim życiu ciągle coś się kończy, ale i coś się zaczyna. Być może moja ciekawość świata i życia powoduje, iż poznaję nowych ludzi i otwierają się przede mną nowe możliwości…”
S. Klinger „Z miłości do tej ziemi”, Zduńskowolskie Stowarzyszenie Oświatowe 2008.
W moim życiu ciągle coś się kończy, ale i coś się zaczyna. Być może moja ciekawość świata i życia powoduje, iż poznaję nowych ludzi i otwierają się przede mną nowe możliwości…”
S. Klinger „Z miłości do tej ziemi”, Zduńskowolskie Stowarzyszenie Oświatowe 2008.
Autorem
rzeźby jest Maciej Jagodziński-Jagenmeer. Projekt został
zrealizowany ze środków budżetu obywatelskiego, a jego
wnioskodawcą był Piotr Płuciennik działający w imieniu
Towarzystwa Przyjaciół Zduńskiej Woli z którym związany był
artysta. Pomysłodawcą postawienia w centrum Zduńskiej Woli
ławeczka Stasia Klingera był Lech Kluska. Obiekt znajduje się na
Szlaku Pomnikowych Ławeczek PTTK.
Stanisław Klinger. Zduńska Wola, 1993.
źródło: YpuTube.pl
źródło: YpuTube.pl
„Znam wielu wspaniałych ludzi: szlachetnych, uczciwych, odpowiedzialnych, bardzo pracowitych. Szkoda, że nimi nikt się nie interesuje, nie prosi o wywiad. A ja cóż, jestem skromnym człowiekiem, nie plastyk, dekorator czy artysta tylko Stasiu Klinger. Tak się przedstawiam i tak mówią o mnie znajomi. Z natury jestem samotnikiem, „często mnie nie ma”, chociaż jestem. Staje gdzieś w kącie, obserwuję, rozmyślam, posłusznie, bez szemrania wykonuję polecenia żony. Potrafię niemal bezszelestnie godzinami siedzieć nad wodą czy w lesie, patrzeć i słuchać…
S. Klinger „Z miłości do tej ziemi”, Zduńskowolskie Stowarzyszenie Oświatowe 2008.
źródła:
Muzeum Historii Miasta Zduńska Wola
Stanisław Klinger - Miasto Zduńska Wola
Ławeczka Stasia Klingera – Wikipedia, wolna encyklopedia
STANISŁAW KLINGER - ZDUŃSKA WOLA 1993. - YouTube
Fot. archiwalne pochodzi ze strony Stanisław Klinger | Zduńska Wola Nasze Miasto
Film: YouTube.pl
Fot. Monika Czechowicz
piątek, 13 listopada 2026
Czy ich jeszcze pamiętasz? Aktorzy scen łódzkich i ...siermiężne lata 50. ubiegłego stulecia.
Łódź
lat 50. XX wieku miała bardzo interesujące środowisko teatralne.
Działały tu przede wszystkim trzy ważne sceny: Teatr Nowy, Teatr
im. Stefana Jaracza i Teatr Powszechny. Warto również pamiętać o
Operetce Łódzkiej.
Z Teatrem im. Stefana Jaracza w tym czasie związana była między innymi Ryszarda Hanin, Jan Świderski i Barbara Ludwiżanka. Ze sceną Teatru Powszechnego związani byli Jadwiga Chojnacka, Karol Adwentowicz i Jadwiga Andrzejewska, a z Teatrem Nowym, kierowanym przez Kazimierza Dejmka związany był między innymi Janusz Kłosiński i Wojciech Pilarski.
Ale czy pamiętacie te nazwiska?
Z Teatrem im. Stefana Jaracza w tym czasie związana była między innymi Ryszarda Hanin, Jan Świderski i Barbara Ludwiżanka. Ze sceną Teatru Powszechnego związani byli Jadwiga Chojnacka, Karol Adwentowicz i Jadwiga Andrzejewska, a z Teatrem Nowym, kierowanym przez Kazimierza Dejmka związany był między innymi Janusz Kłosiński i Wojciech Pilarski.
Ale czy pamiętacie te nazwiska?
Roman
Stankiewicz, związany z Teatrem Jaracza. We wrześniu 1949 roku
przeniósł się do Łodzi, do zespołu Teatru im. Stefana Jaracza (w
1950 roku wystąpił m. inn. w komedii Michała Bałuckiego „Dom
otwarty”, w reżyserii Leona Łuszczewskiego, zagrał postać
Fujarkiewicza). Od 1955 roku był związany był z teatrami
krakowskimi.
Danuta
Korolewicz (grała w Teatrze Powszechnym i Nowym), między innymi w
„Domku z kart” Emila Zygadłowicza (postać Kitti na zmianę z
Danutą Mniewską) i w „Świat się kończy” - przedstawieniu
Teatru Nowego z 1954 roku.
Wanda
Jakubińska, była aktorką teatralną i filmową, przez wiele lat
związana z łódzkim Teatrem Nowym (dołączyła do zespołu w 1950
roku).
Jadwiga
Kenda – była jedną z ważniejszych postaci powojennej łódzkiej
sceny operetkowej. W publikacjach poświęconych historii łódzkiej
operetki nazywana pierwszą primadonną Operetki Łódzkiej (między
innymi tytułowa rola w operetce Jeana Gilberta „Cnotliwa Zuzanna”,
w 1948 roku). W późniejszym okresie pełniła funkcję kierowniczki
artystycznej Operetki Łódzkiej.
Celina
Klimczak (1916-1977) – była aktorką teatralną, filmową i
telewizyjną. W latach 1949-1959 należała do zespołu Państwowego
Teatru Powszechnego w Łodzi. Był to ważny, dziesięcioletni okres
jej kariery. W 1964 roku związała się z Teatrem Nowym w Łodzi
(znana jako Liesel w inscenizacji „Niemców” Leona
Kruczkowskiego, czy Hanka w „Moralności pani Dulskiej”).
Maria
Bojarska była śpiewaczką i aktorką łódzkiej sceny operetkowej.
Występowała w Teatrze Komedii Muzycznej „Lutnia”, który był
ważnym ośrodkiem powojennego życia operetkowego Łodzi.
Szczególnie interesująca była jej rola Madeleine w operetce
„Madame Pompadour” Leo Falla (premiera w 1954 roku w Teatrze
„Lutnia”), występowała w niej obok Jadwigi Kendy.
"Dziennik Łódzki", rok 1953/ wycinki prasowe pochodzą ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi/ wyszukał baedeker łódzki
Subskrybuj:
Posty (Atom)








