wtorek, 29 listopada 2022

... zaświeciło

Fot. Monika Czechowicz

poniedziałek, 28 listopada 2022

Niewolnica Isaura w Łodzi.

"Odgłosy", rok 1985.

Wszystko zaczęło się niepozornie. Lew Rywin, szef Poltelu, czyli Centralnej Wytwórni Programów i Filmów Telewizyjnych, wyjechał w 1984 roku na targi telewizyjne w Cannes, gdzie miał za zadanie zakupić na potrzeby Telewizji Polskiej jakąś zapchajdziurę do wieczornej ramówki na wtorek. W Cannes polskie stoisko ustawiono obok brazylijskiego. Ponieważ Rywin nie zawarł podczas targów żadnej umowy, postanowił dogadać się z sąsiadami. W ten sposób Niewolnica Isaura trafiła do Polski i 19 lutego 1985 roku wyemitowano pierwszy odcinek.
"Dziennik Łódzki", 19 lutego 1985 roku.

Produkcję tę zaliczano do tzw. oper mydlanych popularnych wówczas w Ameryce Południowej.


Tytułową rolę powierzono debiutującej w filmie 19-letniej Lucélii Santos, a jej prześladowcą i zarazem wielbicielem był serialowy Leoncio, czyli 45-letni Rubens de Falco.

Lucélia Santos, włśc. Maria Lucélia dos Santos
- urodzona w 1957 roku w Santo André, brazylijska aktorka i filmowiec.
Zasłynęła na arenie międzynarodowej dzięki występowi w telenoweli Rede Globo "Niewolnica Isaura" (Escrava Isaura, 1976) na podstawie scenariusza powieści Bernardo Guimarãesa Escrava Isaura, która była nadawana w ponad 80 krajach. W 1976 roku scenarzysta Gilberto Braga i reżyser telewizyjny Herval Rossano zaangażowali ją do roli głównej bohaterki niewolnicy Isaury/Elwiry, którą grała od 11 października 1976 roku do 5 lutego 1977. Serial ten odniósł największy sukces spośród wszystkich telenoweli w historii.
(źródło:https://pl.wikipedia.org/wiki/)

Rubens de Falco, właśc. Rubens de Falco da Costa (urodzony w 1931 roku w São Paulo, zmarł w 2008 roku w São Paulo)
- brazylijski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny. W Polsce znany przede wszystkim z telenoweli "Niewolnica Isaura" jako czarny charakter Leôncio Almeida, właściciel niewolników. W 2004 roku zagrał w serialu o tym samym tytule dona Almeidę, ojca Leôncia. Zaczął swoją karierę w lokalnym teatrze. W 1955 roku dołączył do grupy "Os Jograis" z São Paulo, zadebiutował na dużym ekranie w filmie "Apassionata" (1952). Zmarł São Paulo na atak serca z powodu zatoru, w wieku 76 lat.
(źródło:https://pl.wikipedia.org/wiki/)


Fabuła filmu opowiada o dramatycznym życiu białej niewolnicy Isaury w Brazylii pod koniec XIX wieku. Od emisji pierwszego odcinka słupki oglądalności systematycznie rosły, osiągając poziom ponad 80%.

"Dziennik Łódzki", rok 1985.

Serial często poprzedzały konferencje prasowe ówczesnego rzecznika rządu, Jerzego Urbana. Naród, chcąc nie chcąc, w oczekiwaniu na film musiał obejrzeć jeszcze wystąpienie rzecznika.
Do czasopisma „Kobieta i Życie” przychodziły listy od fanek, m.in. o takiej treści: Mój mąż pije i jest jak Leoncio.

"Dziennik Łódzki", rok 1985.

Gazety donosiły również o oszuście, który zbierał po wsiach i miasteczkach pieniądze na wykupienie Isaury z rąk prześladowcy. Powstały też piosenki i wierszyki spisywane na kartkach, które Polacy wymieniali między sobą z wielką ekscytacją. 

"Dziennik Łódzki", rok 1985.

Wkrótce odnotowano w Polsce nowe imię: Isaura – nadane w wersji oryginalnej 28 razy, a w spolszczonej – Izaura – 38 razy.
"Dziennik Łódzki", rok 1985.

Nic więc dziwnego, że po emisji ostatniego odcinka prezes Komitetu ds. Radia i Telewizji oficjalnie zaprosił głównych aktorów do Polski. Przylecieli w ostatnich dniach maja 1985 roku. Trasa wizyty przebiegała przez Warszawę, Łódź, Skierniewice, Katowice, Sosnowiec i Kraków.

"Dziennik Łódzki", rok 1985.


Wyjątkowa była wizyta w Łodzi, mieście o bogatej filmowej tradycji. Podróżującym po Polsce aktorom na sygnale towarzyszyła nie tylko Milicja Obywatelska, ale i oddziały ZOMO.

"Dziennik Łódzki", rok 1985.

Aktorzy pojawili się w naszym mieście 26 maja, rozentuzjazmowany tłum czekał na nich przed Pałacem Sportu przy ulicy Worcella 21 (obecnie ul. ks. Skorupki). Wejściówek, które były obowiązkowe, wystarczyło dla 10 tysięcy osób. Gdy niebieski polonez z oczekiwanymi gośćmi zatrzymał się na placu przed halą, tłum o mało nie stratował porządkowych.


Jesteśmy zaskoczeni, ale też i trochę przerażeni, tak aktorzy komentowali reakcje ludzi. Powodem ich pojawienia się w Pałacu Sportu był m.in. konkurs, jaki ogłosił „Express Ilustrowany”. Polegał on na wytypowaniu przez czytelników gazety sobowtórów aktorów. Oni sami nie mogli powstrzymać się od śmiechu, oglądając swoich naśladowców. Cały czas przygrywała orkiestra kierowana przez Henryka Debicha, ówczesnego szefa Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji w Łodzi. Aktor Leszek Benke wykonał piosenkę skomponowaną specjalnie dla Lucélii Santos.

Lucélia Santos w towarzystwie dziewcząt, które chciały być jak Isaura.

Rubens de Falco ze swoim sobowtórem.

Ponieważ dzień wizyty w Łodzi zbiegł się z Dniem Matki, głównym bohaterom pokazano priorytetową inwestycję miejską, jaką był, wówczas jeszcze w budowie, Pomnik Centrum Zdrowia Matki Polki. Zapoznano ich z kolejnymi etapami budowy, a pracownicy złożyli na ich ręce… zebrane przez siebie fundusze na tę inwestycję. Chodziło o to, by aktorzy w imieniu załogi przekazali władzom województwa zebrane pieniądze, tym samym, podnosząc rangę całego wydarzenia. Grupa dzieci wręczyła im maskotki oraz bukiety czerwonych róż…


Dantejskie sceny działy się na zewnątrz. Napierający na bramę tłum wyłamał ją i ruszył w stronę aktorów, ci zaś ratowali się ucieczką. Lucélia Santos zasłabła i dopiero przy pomocy ochrony dotarła do samochodu.


Milicjanci zatrzymując najbardziej krewkich i zagorzałych fanów, dowiedzieli się, że nie wszyscy przyszli tu z miłości do obojga aktorów. Część z nich lżyła filmowego Leoncia, jeszcze inni pragnęli wymierzyć mu sprawiedliwość za to, że… prześladował niewolników 😊

"Niewolnica Isaura" (tyt. orginału Escrava Isaura), brazyliski serial obyczajowy, zrealizowany przez Rede Globo na podstawie powieści Bernardo Guimarãesa, światowa premiera odbyła się w 1976 roku. Serial ten odniósł największy sukces spośrod wszystkich telenowel w historii. Podbił najpierw Amerykę Łacińską, a potem Europę, Afrykę i Azję. Dubbingowane wersje serialu były wyświetlane z powodzeniem w 130 krajach. "Niewolnica Isaura" stała się najczęściej dubbingowanym i emitowanym produktem z gatunku telenoweli na świecie według sondażu amerykańskiego ptogramu Good Morning America.

Koniec emisji serialu o perypetiach Isaury wywołał masę komentarzy. Jeden jest znamienny: Nasze życie skończyło się, bo skończył się serial Niewolnica Isaura – powiedziała tak po emisji ostatniego odcinka noblistka Wisława Szymborska 😊


źródło:
Anna Kulik, Jacek Perzyński. Sekrety Łodzi. Część 2.

"Dziennik Łódzki", rok 1985.

Wycinki prasowe pochodzą ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi.
Fotografie pochodzą ze stron:

niedziela, 27 listopada 2022

PRZESTRZENIE INDUSTRIALNE. Wystawa Alicji Habisiak-Matczak w Galerii K🔴ncept.


Alicja Habisiak-Matczak urodziła się w 1978 roku w Piotrkowie Trybunalskim. W latach 1997-2002 studiowała na Wydzale Grafiki i Malarstwa ASP w Łodzi.
W 2002 roku obroniła dyplom z wyróżnieniem w Pracowni Technik Wklęsłodrukowych prof. Krzysztofa Wawrzyniaka. Od 2004 roku zatrudniona na macierzystej uczelni, od 2016 roku jako kierownik Pracowni Technik Wklęsłodrukowych na stanowisku profesora uczelni.


W 2003 roku artystka uzyskała stypendium MKiDN oraz Rządu Włoskiego i odbyła półroczny staż graficzny w Akademii Sztuk Pięknych w Urbino oraz Międzynarodowym Centrum Grafiki KAUS w Urbino.
W 2009 roku uzyskała stopień doktora sztuk pięknych, a w 2015 stopień doktora habilitowanego. 
Prowadzi innowacyjne badania nad eksperymentalnymi technikami wklęsłodrukowymi w ramach dotacji z MNiSW, takimi jak akwatinta solna, ferrotinta, nietoksyczne techniki trawione, trawienie elektrolityczne oraz zasosowanie monotypii w druku wklęsłym.
W 2007 roku została laureatką Programu Stypendialnego MKiDN "Młoda Polska", a w 2013 roku została stypendystką Instytutu im. Adama Mickiewicza w Warszawie.


Alicja Habisiak-Matczak jest autorką 33 wystaw indywidualnych w Bristolu, Buenos Aires, Edmonton, Fano, Honkongu, Luksemburgu, Łodzi, Łomży, Rzymie, Urbino, Vaecelli, Vernon, Wageningen i Warszawie. Uczestniczyła w ponad 260 ogólnopolskich i międzynarodowych wystawach grafiki i rysunku. W 2020 roku otrzymała honorową statuetkę "ŁÓDZKIE EUREKA" przyznawaną przez Radę ds. Szkolnictwa Wyższego i Nauki przy Prezydencie Miasta Łodzi.
Bierze udział w międzyanarodowych konferencjach grafiki, m.in. IMPACT'10 (Santander, 2018), IMPACT'11 (Hong Kong, 2021) oraz IMPACT'12 (Bristol, 2022).
W latach 2013-2020 wraz z Guliano Santinim jest inicjatorką i koordynatorką Letnich Międzynarodowych Kursów Grafiki i Tkaniny Artystycznej PATA na macierzystej uczelni.


Artystka jest laureatką nagród i wyróżnień na międzynarodowych konkursach graficznych i rysunkowych, takich jak: I nagroda w I Konkursie Grafiki Carnello "cArte ad Arte", Territorio Identita e Storia - l' Archeologia Industriale, Sora (Włochy, 2004), Wyróżnienie Honorowe na Biennale Internazionale d'Estampe Contemporaine Trois Riveres (Kanada, 2005), Grand Prix na VI Premio Internazionale per l'Incisione "Fabio Bertoni", Fermignano (Włochy, 2006), I nagroda na International Small Engraving Salon Carbunari 2009 (Rumunia, 2009), I nagrda na Międzynarodowym Konkursie Graficznym "Il' International Mini Print Cantabria 2019 - The Sea and the Lighthouses", Santatnder Hiszpania, 2019), czy Wyróżnienie Honorowe na VIII Bienal Internacional de Grabado Aguafuerte 2022, Valladolid, Hiszpania (2022).


Alicja Habisiak-Matczak jest opiekunem Koła Naukowego "Eksperymentarium" Studentów Pracowni Technik Wklęsłodrukowych oraz Pracowni Technik Litograficznych (razem z dr Tomaszem Matczakiem), prowadzi także Galerię Grafiki Sudenckiej "Pomiędzy". Jest organizatorką Sympozjów "Flash Drawing Tour" w KAUS w Urbino.


e-mail: alihabis@wp.pl
www.alihabis.com
www.facebook.com/alicja.h.matczak
www.instagram.com/alicjahabisiakmatczak


Galeria K🔴ncept
Łódź, Brama Miasta, ul. Kilińskiego 66.

Fot. Monika Czechowicz