Pokazywanie postów oznaczonych etykietą PAŁACE WILLE KAMIENICE. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą PAŁACE WILLE KAMIENICE. Pokaż wszystkie posty

sobota, 3 października 2026

Powrócona kamienica


Budynek przy ulicy Składowej 38 stanął w 2023 roku na działce po wyburzonej w 2019 roku XIX-wiecznej kamienicy, która od lat była pustostanem.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1900.


Założeniem inwestorów było odwzorowanie w nowej inwestycji oryginalnej fasady starej kamienicy. W budynku powstały 64 mieszkania.
Źródło: Łódź.pl

Fot. Monika Czechowicz
Taryfa właścicieli domów pochodzi z kalendarza informacyjno-adresowego "Czas", rok 1900/ zbiory Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi.

poniedziałek, 13 lipca 2026

Dawna kamienica kamienica Maurycego Heinmanna.


Wielkomiejska kamienica u zbiegu ulic Więckowskiego i Zachodniej powstała w 1893 roku, w okresie gwałtownego rozwoju Łodzi, gdy ulica Zachodnia była jedną z najważniejszych arterii miasta. 

Führer durch Lodz, 1893.

Führer durch Lodz, 1898.


Budynek był własnością Maurycego Heinmanna (Moryca Heimana), miał charakter typowej kamienicy czynszowej. 

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1900.


W części frontowej znajdowały się mieszkania o wyższym standardzie i lokale handlowe, natomiast w oficynach mieściły się tańsze mieszkania oraz pomieszczenia gospodarcze. Heinemann prowadził tu dom agenturowy. 

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1901.

"Łodzianin", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1903.


Kamienica była wielokrotnie przebudowywana. Po II wojnie światowej, podobnie jak wiele prywatnych nieruchomości w Łodzi, została objęta zarządem państwowym, po nadbudowie dwóch pięter zaadaptowana została na biura dla administracji kolejowej i jeszcze raz podwyższona o jedno piętro w latach 60. XX wieku. 


Kolej wykorzystywała budynek do 1986 roku (w pomieszczeniach na parterze budynku, od strony ulicy Więckowskiego, działała serwerownia Polskich Kolei Państwowych (PKP).

Fot. Monika Czechowicz
Taryfy domów pochodzą ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi.

czwartek, 4 czerwca 2026

CZERNIEW. Z wizytą u Boskich.


W XIV wieku Czerniew wraz z pobliskimi wsiami był własnością kościoła. Następnie przejęła go rodzina Czerniewskich herbu Junosza, a po nich Kiernoscy. Na przełomie XVIII i XIX wieku Czerniew wchodził w skład majątku w Kiernozi i stał się własnością rodziny Łączyńskich herbu Nałęcz.

Pałacyk i park w Kiernozi.

Życie Łączyńskich toczyło się w pałacu w Kiernozi, jednak posiadali także pałacyk w Czerniewie. To tutaj nauki pobierała najsłynniejsza z Łączyńskich - Maria Walewska, polska miłość Napoleona Bonaparte. Jej guwernerem miał być Mikołaj Chopin, ojciec Fryderyka.

Portret Marii Walewskiej (François-Pascal-Simon Gérard, około 1810).
Maria Walewska, z domu Łączyńska, później hrabina d'Ornano (1786-1817)
- polska szlachcianka, metresa cesarza Napoleona Bonaparte.
Urodziła się w Kiernozi. Jej serce znajduje się w grobowcu rodzinnym Ornano, obok prochów jej zmarłego w 1863 roku małżonka, na cmentarzu Pere Lachaise w Paryżu, natomiast ciało przewieziono w 1818 roku do Kiernozi, gdzie pochowano je w tutejszym kościele parafialnym pw. św. Małgorzaty.

Pałacyk w Czerniewie.

W 1851 roku Czerniew należał do Józefa Radwana, a od 1900 roku do Natalii Lasockiej herbu Korybut. Do 1921 roku właścicielem majątku była Helena hr. Ostrowska, która sprzedała go Zdzisławowi Boskiemu herbu Jasieńczyk i jego żonie Helenie. Boski szybko okazał się bardzo dobrym gospodarzem, zyskał też poważanie wśród władz i sąsiadów.

"Łowiczanin", 
tygodnik społeczno-ekonomiczny i polityczny poświęcony sprawom Łowicza i okolicy, rok 1931.


Majątek "brał udział" w kampanii wrześniowej. 16 września 1939 roku ulokowano tu główną kwaterę sztabu dowódcy Armii "Pomorze", gen. Bortnowskiego. Rozegrała się tu też bitwa z niemieckim I pułkiem czołgów z 1. Dywizji Pancernej.
Po wybuchu wojny Boscy zaangażowali się w pomoc żywnościową ludziom, którzy ucierpieli w wyniku działań wojennych. Jesienią 1944 roku do majątku zaczęli przybywać uciekinierzy z Warszawy, którzy w trakcie powstania stracili cały dobytek. 
W lutym 1945 roku Boskich zmuszono do opuszczenia majątku, w którym ulokowano PGR. Późniejsze UNIPARK Sp. z. o.o Gospodarstwo Rolne Skarbu Państwa Czerniew 21.

Zabudowania gospodarcze majątku w Czerniewie. Dzisiaj opuszczone.

"Głos Robotniczy", rok 1952.


W latach 90. XX wieku we dworze mieściły się mieszkania dla pracowników PGR-u. 


Obecnie stoi pusty i niszczeje. 


Neorenesansowy dwór w Czerniewie został wybudowany przez Zdzisława Boskiego w latach 1925-1927. Jest to budynek murowany z cegły i otynkowany, na planie prostokąta, piętrowy, podpiwniczony, z poddaszem.


Pokrywa go wysoki, czterospadowy blaszany dach.


Bryłę budynku urozmaicają dwa skrajnie umieszczone ryzality pokryte dwuspadowymi dachami.


Na elewacji frontowej znajduje się czterofilarowy portyk, który dźwiga taras na wysokości piętra.


Na elewacji ogrodowej jest otwarty taras postawiony na arkadach ze schodami.  Dwór otaczają pozostałości parku krajobrazowego.


Źródło:
Jakub Jagiełło, Ewa Perlińska-Kobierzyńska, Aleksandra Szafrańska-Dolewska, Tomasz Szwagrzak. Zapomniane miejsca. Łódzkie. Przewodnik.

Fot. archiwalne pochodzą ze strony:
oraz zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi.

Fot. współczesne Monika Czechowicz/ fot. z drona Sławek Maciaszczyk

wtorek, 11 listopada 2025

Willa Aleksandra Hirsza Damskiego i miejsce po dawnej fabryce - osiedle D77.

 

W miejscu, gdzie dzisiaj znajduje się nowe osiedle mieszkaniowe D77, przy ulicy Drewnowskiej mieściła się farbiarnia i wykończalnia tkanin wełnianych założona w 1895 roku przez Aleksandra Hirsza Damskiego. Damski odkupił plac należący do rodziny Drewnowiczów.

"Łodzianin", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1897.
Przeczytaj w baedekerze: 

"Łodzianin", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1899.

Zakład Damskiego zatrudniał 78 robotników, a roczna wartość jego produkcji wynosiła 155 tysięcy rubli.

Winieta zakładów Damskiego przy ulicy Drewnowskiej.
(źródło fotografii: Jacek Kusiński, Ryszard Bonisławki, Maciej Janik. Księga fabryk Łodzi)


Przed 1902 rokiem fabryka została zamknięta, a po 1904 roku stała się własnością Hanftwurzela i S-ki i aż do i wojny utrzymywała dawny profil produkcji. Do 1906 roku teren przy Drewnowskiej nadal należał do Hirsza Damskiego, następnie nabyła go łódzka firma bankowa Landau & Co.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1907.


Przed I wojną światową teren przy Drewnowskiej wraz zabudowaniami fabrycznymi zakupiła firma "Bracia Kaszub".

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1914.

W latach międzywojennych budynki fabryczne znów zmieniły właścicieli - należały do Kalmana Kaszuba (współwłaściciela firmy "Bracia Kaszub"), Wilhelma Baua i Leona Kryłowieckiego. Wspólnicy w 1925 roku utworzyli spółkę komandytową, zajmującą się produkcją i sprzedażą tkanin ubraniowych.

Podręczny Rejestr Handlowy, rok 1926.

W 1930 roku fabryka wyrobów włókienniczych należała do Kalmana Kaszuba i Leona Kryłowieckiego. Mieli oni przędzalnię wełny (3200 wrzecion zgrzebnych), tkalnię (40 krosien sukienniczych i 40 krosien angielskich) i wykończalnię, zatrudniali 160 osób.
Wytwarzane tu tkaniny wełniane i półwełniane sprzedawano na miejscu i poprzez przedstawicielstwo w Warszawie. Roczna wartość sprzedaży wynosiła około 900 tysięcy złotych. 

"Ilustrowana Republika", rok 1933.

W 1950 roku zakład upaństwowiono. Był oddziałem Zakładów Przemysłu Bawełnianego im. Wiosny Ludów, w latach 90. były to Zakłady Tkanin Dekoracyjnych i Meblowych "Texo", a następnie Zakłady Tkanin Dekoracyjnych "Detex".

Dziennik Urzędowy Prezydium Rady Narodowej m. Łodzi, rok 1950.


W 1999 roku nieruchomość wraz z dawną willą Aleksandra Damskiego została sprzedana prywatnej firmie "Bee Colection".


Dzisiaj na terenach dawnej fabryki powstało osiedle mieszkaniowe D77. 


Odrestaurowane zostały dwa budynki pofabryczne i zabytkowy komin.

Przeczytaj w baedekerze:


Pozostała także, obecnie wystawiona na sprzedaż dawna willa pierwszego właściciela fabryki Aleksandra Hirsza Damskiego.

Willa wybudowana w latach 1897-1898.
Architektura renesansu północnego ("niemieckiego") z uproszczonymi akcentami manierystycznymi.
Archiwalna kopia projektu willi została podpisana przez Dawida Landego.
 
Dawid Lande (1868-1928)
- urodził się w 1868 roku w Karlowych Warach. Jeden z najlepszych architektów łódzkich przełomu wieku XIX i XX, autor wielu projektów zrealizowanych w Łodzi - wielkomiejskich kamienic oraz obiektów użyteczności publicznej.
Przeczytaj w baedekerze:

Projekt frontowej elewacji willi Aleksandra Hirsza Damskiego.
(zbiory Archiwum Państwowego w Łodzi)

Jest to obiekt na planie kwadratu z ryzalitami na osiach głównych, uzupełnionego od północy prostokątnym aneksem z ryzalitem od zachodu.

W dachach znajdują się okienka nakryte daszkami z iglicami wspartymi na drewnianych kroksztynach.


Willa posiada układ trójtraktowy z wejściem głównym i sienią od zachodu prowadzącymi do usytuowanego w trakcie środkowym prostokątnego holu ze schodami skomunikowanego z poszczególnymi pomieszczeniami.


W centralnej części znajduje się reprezentacyjny dwukondygnacyjny hol z drewnianymi schodami dwubiegowymi i galerią na wysokości piętra o balaskowych balustradach.


Wskutek licznych adaptacji wnętrza pozbawione są w większości pierwotnego wystroju, zachowała się stolarka okienna i drzwiowa. 


Drzwi o dekoracyjnej stolarce, ujęte są drewnianymi obramieniami z ozdobnymi nadprożami.


W pokojach na parterze od strony południowej znajdują się dekoracyjne piece kaflowe o formach renesansowo-barokowych.


Piece znajdują się w rejestrze zabytków (wpis B/177, 1-2 z 22.12.1997).


Willa jest wystawiona na sprzedaż, poniżej wizualizacja, jak może być pięknie, gdy zostanie odrestaurowana:

źródło fotografii: 

źródła:
Jacek Kusiński, Ryszard Bonisławski, Maciej Janik. Księga fabryk Łodzi.
Krzysztof Stefański. Łódzkie wille fabrykanckie.

Przeczytaj jeszcze:


Fot. archiwalne pochodzą ze zbiorów Państwowego Archiwum w Łodzi oraz Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi

Fot. współczesne Monika Czechowicz