💓 Fot. baedeker łódzki
Etykiety
ABC
ABC czyli ARCHIWUM
ABC czyli ARCHIWUM TEMATYCZNE
ACH ŚPIJ KOCHANIE...
BAEDEKER od A do Z
BLISKO CORAZ BLIŻEJ
CURRICULUM VITAE
DOMY UMIERAJĄ STOJĄC
DRZWI DO ŁODZI
FOTONOCOWANIE
FOTOSTREET
IN MEMORIAM
JAK TO Z ŁODZIĄ BYŁO...
KOLEKCJE ŁÓDZKIE
LODZBOOK
LUSTRA ŁÓDZKIE
ŁÓDŹ FESTIWALOWA
ŁÓDŹ FILMOWA
ŁÓDŹ KRZEPI
ŁÓDŹ OPISANA
ŁÓDŹ SIĘ BAWI
ŁÓDŹ SPORTOWA
M-ŁODZIAKI
MALOWANA ŁÓDŹ
MEA ORDINARIA CIVES LODZ
MIEJSCA POWRÓCONE
MISTERIUM ŁÓDZKIE
MOJA ŁÓDŹ
PAŁACE WILLE KAMIENICE
PIOTRKOWSKA STREET
POP i ART
POZNAŃSCY
PÓJDŹ DZIECIĘ JA CIĘ UCZYĆ KAŻĘ
PRO PUBLICO BONO
PRZEGLĄD PRASY
REGION ŁÓDZKI
REJS ŁODZIĄ
ROZBICIE DZIELNICOWE
SCHEIBLEROWIE
SEN O WIELKIEJ ŁODZI
SŁOWNICZEK ŁÓDZKI
SZLAK FABRYCZNY
ŚPIEWOGRA ŁÓDZKA
WOLNOSTOJE ŁÓDZKIE
WYSOKO CORAZ WYŻEJ
Z BRAM OTWARTYMI USTAMI
ZDROWEŚ DRZEWO ŁASKIŚ PEŁNE
ZIELONA ŁÓDŹ
ŻYĆ I UMRZEĆ W ŁODZI
ВОТ ОККУПАНТЫ
מיין שיפל
poniedziałek, 16 listopada 2026
niedziela, 15 listopada 2026
Ławeczka Stasia Klingera – pomnik na placu Wolności w Zduńskiej Woli.
Stanisław
Klinger – urodził się 24 lutego 1932 roku w Łodzi, jego mama
była członkinią kościelnego chóru, ojciec przedwojennego
policjantem (z wykształcenia skrzypkiem). Klinger nigdy nie uczył
się malarstwa ani rysunku, jednak swoje pierwsze kreski stawiał już
jako mały chłopiec. Podpatrywał pracę Hermana Bertolda (zwanego
zduńskowolskim Nikiforem), przesiadując u jego boku na
zduńskowolskim rynku. Później podziwiał prace prof. Wiktora Zina.
Na jego pracach, malowanych ołówkiem, piórkiem i pędzlem, można
znaleźć zabytki naszego regionu, przyrodę, architekturę i ludzi.
Swoimi rysunkami ilustrował tomiki wierszy i śpiewniki. Od 1978
roku współpracował z Komisją Opieki nad Zabytkami przy Zarządzie
Wojewódzkim PTTK w Sieradzu.
Człowiek wielu pasji, nie tylko uzdolniony plastycznie, ale także muzycznie. Grał na wielu instrumentach m.in.: harmonijce ustnej, gitarze, mandolinie, skrzypcach.
Przez wiele lat był głównym dekoratorem Zduńskiej Woli, jej instytucji i ulic z okazji wszelkiego rodzaju świąt. Projektował również żłobki betlejemskie, wielkanocne groby, które można było oglądać w zduńskowolskich świątyniach. Był współtwórcą Szkolnego Muzeum regionalnego w Wojsławicach.
Był jednym z nielicznych zduńskowolskich regionalistów związanych z działalnością Muzeum Historii Miasta Zduńska Wola od samego początku jego powstania. Stworzył m.in. portrety do „Galerii Niepospolitych Zduńskowolan”. Współtworzył również wystrój Muzeum Domu Urodzin św. Maksymiliana Marii Kolbego oraz Muzeum Oriońskiego w Zduńskiej Woli.
Człowiek wielu pasji, nie tylko uzdolniony plastycznie, ale także muzycznie. Grał na wielu instrumentach m.in.: harmonijce ustnej, gitarze, mandolinie, skrzypcach.
Przez wiele lat był głównym dekoratorem Zduńskiej Woli, jej instytucji i ulic z okazji wszelkiego rodzaju świąt. Projektował również żłobki betlejemskie, wielkanocne groby, które można było oglądać w zduńskowolskich świątyniach. Był współtwórcą Szkolnego Muzeum regionalnego w Wojsławicach.
Był jednym z nielicznych zduńskowolskich regionalistów związanych z działalnością Muzeum Historii Miasta Zduńska Wola od samego początku jego powstania. Stworzył m.in. portrety do „Galerii Niepospolitych Zduńskowolan”. Współtworzył również wystrój Muzeum Domu Urodzin św. Maksymiliana Marii Kolbego oraz Muzeum Oriońskiego w Zduńskiej Woli.
Stanisław Klinger (1932-2015)
źródło fotografii: Zduńska Wola Nasze Miasto
Jak
sam o sobie mówił w wywiadzie przeprowadzonym przez Jadwigę
Maćczak, a zamieszczonym w broszurze “Z miłości do tej ziemi”:
“ Innym zajęciem, bardzo przeze mnie lubianym i wykonywanym chyba
od zawsze jest rysunek. Najpierw przenosiłem na papier kwiaty,
rośliny, pojedyncze przedmioty, później domy. […] Zapragnąłem
jak Gałczyński “ocalić od zapomnienia” to co mnie pasjonuje i
wzrusza –- odchodzącą polską wieś z pobielanym chatami ze
słomianymi strzechami, z drewnianymi kapliczkami i często
zmurszałymi płotami, z malwami…, wierzbami…, z tym wszystkim co
takie romantyczne i pobudzające do twórczości. Tak powstały całe
cykle ilustrujące budownictwo i zabytki Ziemi Sieradzkiej. Chętnie
rysuję i maluję portrety różnych ludzi: znanych Polaków,
świętych, znajomych…Na potrzeby miejscowych kościołów
wykonałem wiele portretów Ojca Świętego Jana Pawła II. Pociągają
mnie różne rodzaje sztuki, podziwiam precyzję i cierpliwość
artystów, którzy wykonują małe dzieła sztuki. Sam raczej skupiam
się na symbolu, rzeźbię w drewnie. Do kościołów w Zduńskiej
Woli, Kaliszu, Janiszewicach, Czechach wykonałem stacje drogi
krzyżowej – są to płaskorzeźby.
W moim życiu ciągle coś się kończy, ale i coś się zaczyna. Być może moja ciekawość świata i życia powoduje, iż poznaję nowych ludzi i otwierają się przede mną nowe możliwości…”
S. Klinger „Z miłości do tej ziemi”, Zduńskowolskie Stowarzyszenie Oświatowe 2008.
W moim życiu ciągle coś się kończy, ale i coś się zaczyna. Być może moja ciekawość świata i życia powoduje, iż poznaję nowych ludzi i otwierają się przede mną nowe możliwości…”
S. Klinger „Z miłości do tej ziemi”, Zduńskowolskie Stowarzyszenie Oświatowe 2008.
Autorem
rzeźby jest Maciej Jagodziński-Jagenmeer. Projekt został
zrealizowany ze środków budżetu obywatelskiego, a jego
wnioskodawcą był Piotr Płuciennik działający w imieniu
Towarzystwa Przyjaciół Zduńskiej Woli z którym związany był
artysta. Pomysłodawcą postawienia w centrum Zduńskiej Woli
ławeczka Stasia Klingera był Lech Kluska. Obiekt znajduje się na
Szlaku Pomnikowych Ławeczek PTTK.
Stanisław Klinger. Zduńska Wola, 1993.
źródło: YpuTube.pl
źródło: YpuTube.pl
„Znam wielu wspaniałych ludzi: szlachetnych, uczciwych, odpowiedzialnych, bardzo pracowitych. Szkoda, że nimi nikt się nie interesuje, nie prosi o wywiad. A ja cóż, jestem skromnym człowiekiem, nie plastyk, dekorator czy artysta tylko Stasiu Klinger. Tak się przedstawiam i tak mówią o mnie znajomi. Z natury jestem samotnikiem, „często mnie nie ma”, chociaż jestem. Staje gdzieś w kącie, obserwuję, rozmyślam, posłusznie, bez szemrania wykonuję polecenia żony. Potrafię niemal bezszelestnie godzinami siedzieć nad wodą czy w lesie, patrzeć i słuchać…
S. Klinger „Z miłości do tej ziemi”, Zduńskowolskie Stowarzyszenie Oświatowe 2008.
źródła:
Muzeum Historii Miasta Zduńska Wola
Stanisław Klinger - Miasto Zduńska Wola
Ławeczka Stasia Klingera – Wikipedia, wolna encyklopedia
STANISŁAW KLINGER - ZDUŃSKA WOLA 1993. - YouTube
Fot. archiwalne pochodzi ze strony Stanisław Klinger | Zduńska Wola Nasze Miasto
Film: YouTube.pl
Fot. Monika Czechowicz
piątek, 13 listopada 2026
Czy ich jeszcze pamiętasz? Aktorzy scen łódzkich i ...siermiężne lata 50. ubiegłego stulecia.
Łódź
lat 50. XX wieku miała bardzo interesujące środowisko teatralne.
Działały tu przede wszystkim trzy ważne sceny: Teatr Nowy, Teatr
im. Stefana Jaracza i Teatr Powszechny. Warto również pamiętać o
Operetce Łódzkiej.
Z Teatrem im. Stefana Jaracza w tym czasie związana była między innymi Ryszarda Hanin, Jan Świderski i Barbara Ludwiżanka. Ze sceną Teatru Powszechnego związani byli Jadwiga Chojnacka, Karol Adwentowicz i Jadwiga Andrzejewska, a z Teatrem Nowym, kierowanym przez Kazimierza Dejmka związany był między innymi Janusz Kłosiński i Wojciech Pilarski.
Ale czy pamiętacie te nazwiska?
Z Teatrem im. Stefana Jaracza w tym czasie związana była między innymi Ryszarda Hanin, Jan Świderski i Barbara Ludwiżanka. Ze sceną Teatru Powszechnego związani byli Jadwiga Chojnacka, Karol Adwentowicz i Jadwiga Andrzejewska, a z Teatrem Nowym, kierowanym przez Kazimierza Dejmka związany był między innymi Janusz Kłosiński i Wojciech Pilarski.
Ale czy pamiętacie te nazwiska?
Roman
Stankiewicz, związany z Teatrem Jaracza. We wrześniu 1949 roku
przeniósł się do Łodzi, do zespołu Teatru im. Stefana Jaracza (w
1950 roku wystąpił m. inn. w komedii Michała Bałuckiego „Dom
otwarty”, w reżyserii Leona Łuszczewskiego, zagrał postać
Fujarkiewicza). Od 1955 roku był związany był z teatrami
krakowskimi.
Danuta
Korolewicz (grała w Teatrze Powszechnym i Nowym), między innymi w
„Domku z kart” Emila Zygadłowicza (postać Kitti na zmianę z
Danutą Mniewską) i w „Świat się kończy” - przedstawieniu
Teatru Nowego z 1954 roku.
Wanda
Jakubińska, była aktorką teatralną i filmową, przez wiele lat
związana z łódzkim Teatrem Nowym (dołączyła do zespołu w 1950
roku).
Jadwiga
Kenda – była jedną z ważniejszych postaci powojennej łódzkiej
sceny operetkowej. W publikacjach poświęconych historii łódzkiej
operetki nazywana pierwszą primadonną Operetki Łódzkiej (między
innymi tytułowa rola w operetce Jeana Gilberta „Cnotliwa Zuzanna”,
w 1948 roku). W późniejszym okresie pełniła funkcję kierowniczki
artystycznej Operetki Łódzkiej.
Celina
Klimczak (1916-1977) – była aktorką teatralną, filmową i
telewizyjną. W latach 1949-1959 należała do zespołu Państwowego
Teatru Powszechnego w Łodzi. Był to ważny, dziesięcioletni okres
jej kariery. W 1964 roku związała się z Teatrem Nowym w Łodzi
(znana jako Liesel w inscenizacji „Niemców” Leona
Kruczkowskiego, czy Hanka w „Moralności pani Dulskiej”).
Maria
Bojarska była śpiewaczką i aktorką łódzkiej sceny operetkowej.
Występowała w Teatrze Komedii Muzycznej „Lutnia”, który był
ważnym ośrodkiem powojennego życia operetkowego Łodzi.
Szczególnie interesująca była jej rola Madeleine w operetce
„Madame Pompadour” Leo Falla (premiera w 1954 roku w Teatrze
„Lutnia”), występowała w niej obok Jadwigi Kendy.
"Dziennik Łódzki", rok 1953/ wycinki prasowe pochodzą ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi/ wyszukał baedeker łódzki
środa, 11 listopada 2026
Mural przy ulicy Zachodniej - nauka i zabawa.
To
wielkoformatowa kompozycja łącząca sylwetki dzieci z dawnymi
rysunkami technicznymi i geometrycznymi schematami. Chyba zachęca do
nauki? 😊 I czerpania z tego radości!
Jego autorką jest łódzka artystka Paulina Kwietniewska.
Jego autorką jest łódzka artystka Paulina Kwietniewska.
Fot. Monika Czechowicz
Zobacz w baedekerze zbiór (prawie 😊) wszystkich łódzkich murali:
niedziela, 8 listopada 2026
Grobowiec Heleny Wandy Modro w Ozorkowie.
Jej grób należy do najbardziej niezwykłych miejsc tej nekropolii.
Helena Modro urodziła się 6 marca 1905 roku, nosiła nazwisko rodowe Liebich.
Na jej nagrobku znajduje się napis: „Mojej najukochańszej mamusi” - możemy się domyślać, że pozostawiła małe dziecko.
Nad
jej grobem ustawiono imponującą rzeźbę anioła autorstwa Michała
Kamieńskiego. Przedstawia ona uskrzydloną kobietę w antycznym
stroju, która wyciąga ręce nad głową dziecka. Postać dziecka
została skradziona lub zniszczona około 2009 roku.
Odlew wykonano w warszawskiej odlewni inż. M. Gawrychowskiego i J. Szczecińskiego. Zakład był znany przede wszystkim ze współpracy z cenionymi rzeźbiarzami tamtej epoki. Wytwarzano w nim m.in. pomniki nagrobne i monumenty. Do najbardziej znanych zachowanych dzieł, na których widnieje sygnatura tej odlewni, należy właśnie grobowiec Heleny Wandy Modro w Ozorkowie.
Niestety, nie udało się ustalić jakie były przyczyny jej przedwczesnej śmierci.
Informacje o grobie i pomniku można znaleźć w opracowaniu Mirosława Pisarkiewicza „Nie tylko Powązki”.
Odlew wykonano w warszawskiej odlewni inż. M. Gawrychowskiego i J. Szczecińskiego. Zakład był znany przede wszystkim ze współpracy z cenionymi rzeźbiarzami tamtej epoki. Wytwarzano w nim m.in. pomniki nagrobne i monumenty. Do najbardziej znanych zachowanych dzieł, na których widnieje sygnatura tej odlewni, należy właśnie grobowiec Heleny Wandy Modro w Ozorkowie.
Niestety, nie udało się ustalić jakie były przyczyny jej przedwczesnej śmierci.
Informacje o grobie i pomniku można znaleźć w opracowaniu Mirosława Pisarkiewicza „Nie tylko Powązki”.
piątek, 6 listopada 2026
PIOTRKOWSKA 126/NAWROT 1. Dawna kamienica Estery i Lewka Krykusów - cukiernia "Szwajcarska", złote monety w pączkach...i dentysta Roman Ritt.
Na mocy Protokołu Deklaracyjnego, zatwierdzonego w październiku 1829 roku, plac przy dzisiejszej ulicy Piotrkowskiej 126 objął Adalbert (vel Albert, Wojciech) Schütz (vel Schütze). Od około 1839 roku Adalbert był również właścicielem nieruchomości przy Piotrkowskiej 74, a na początku lat 40. przy Piotrkowskiej 248.
Adalbert Schütz (Schütze) przybył na ziemie polskie z miejscowości Falkenau (Sokolov) w Czechach. Adalbertowi towarzyszyła żona Barbara (z domu Sieber) i dzieci.
Nowy właściciel zobowiązał się do spłaty 400 złotych polskich Skarbowi Królestwa, wraz z odsetkami, z pożyczki 500 złp zaciągniętej przez ojca.
Na froncie Piotrkowskiej stał w tym czasie drewniany dom mieszkalny.
Przynajmniej od drugiej połowy lat 80. XIX wieku właścicielem nieruchomości był Antoni Schumpich.
Józef Schumpich, czeski Niemiec, przybył na ziemie polskie w latach 30. XIX wieku i osiedlił się w Nowej Częstochowie (obecnie Częstochowa). Wśród licznego potomstwa Józefa i jego żony, Marianny (z domu Keler (Köler), byli bracia Antoni i Ignacy. W latach 50. rodzina Schumpichów przeniosła się do Łodzi.
Na
początku lat 90. XIX stulecia, przez krótki czas, nieruchomość
przy
Piotrkowskiej 126
była w rękach Karola
Bennicha.
"Führer durch Lodz", 1893.
Piotrkowska 541, to dzisiaj Piotrkowska 126.
Przeczytaj w baedekerze:
Karol Bennich (1842-1905)
(źródło fotografii: APŁ)
Przeczytaj
w baedekerze:
Ludwik Krykus, kupiec, prowadził w latach 90. XIX wieku skład towarów
bławatnych przy Piotrkowskiej 19.
Krykusowie wystawili u
zbiegu ulic Piotrkowskiej i Nawrot narożny jednopiętrowy
dom, według projektu Dawida
Lande z
1898 roku.
Dawid Lande (1868-1928)
Przeczytaj
w baedekerze:
Kamienica Krykusów i widoczna po drugiej stronie ulicy Nawrot przy Piotrkowskiej, trzypiętrowa kamienica Tyszerów.
Przeczytaj w baedekerze:
Legenda głosi, że narożny wykusz zwieńczony okazałą
balustradą był swoistą obietnicą przyszłej rozbudowy.
W pierwszej dekadzie XX wieku właścicielami kamienicy zostali sukcesorzy Estery i Ludwika Krykusów, czyli ich dzieci.
"Rozwój", rok 1910.
Roman Ritt
"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1914.
Także
i on planował dobudowę kolejnych kondygnacji kamienicy przy Piotrkowskiej. Realizację tego
planu uniemożliwiał mu magistrat, rozważając w tym miejscu
poszerzenie ulicy Nawrot, co miało być przyczyną blokowania
pozwolenia. Ostatecznie narożna kamienica nigdy nie wzniosła się
ponad pierwsze piętro. Ale
niski budynek, w którym
długi czas znajdowało się kasyno, i tak stał się sławny.
Piotrkowska 126, rok 2026.
"Rozwój", rok 1918.
Zanim
Tadeusz Szaniawski otworzył swoją Cukiernię „Szwajcarską”,
był podobno producentem cukierków. Współpracował z Aleksandrem
Roszkowskim, właścicielem legendarnego lokalu przy ulicy
Piotrkowskiej 76, gdzie spotykała się śmietanka towarzyska naszego
miasta.
Piotrkowska 76.
Przeczytaj
w baedekerze:
"Gazeta Łódzka", rok 1917.
Na otwarciu u Szaniawskiego zjawili się liczni goście, w tym dziennikarze i proboszcz z pobliskiej parafii katolickiej pw. Podwyższenia św. Krzyża, który cukiernię poświęcił.
Miejsce urządzono bardzo elegancko, a artystyczny wystrój wykonał zakład stolarski Antoniego Tarkowskiego z ulicy Głównej 5.
Fot.
Bracia Szaniawscy – Aleksander i Tadeusz (właściciel cukierni).
Źródło
fotografii: zbiory rodziny Szaniawskich, za: Marcin Nowicki. Nawrotem
tam i z powrotem. Czasoprzestrzeń łódzkiej ulicy.
Informator m. Łodzi, rok 1920.
Wkrótce
sam właściciel został bohaterem skandalu opisanego w prasie. W
1923 roku doszło do konfliktu między Tadeuszem Szaniawskim a
właścicielem domu Romanem Rittem. Ten ostatni prowadził nad
cukiernią gabinet stomatologiczny. Ponoć chciał eksmitować ze
swojej nieruchomości Szaniawskiego, co zakończyło się karczemną
awanturą.
Sprawę
ujawnił prawicowy „Rozwój”, który rozpisywał się o
skandalicznym zachowaniu Ritta (…). Konflikt musiał zostać jakoś zażegnany, bowiem Tadeusz Szaniawski prowadził tu
cukiernię jeszcze przez trzy lata.
Już 1925 roku Szaniawski otworzył lokal przy
Piotrkowskiej 113.
Piotrkowska
113.
Przeczytaj w baedekerze:
Fot.
Józef Piątkowski (1876-1946)
źródło
fotografii: MMŁ/za: Marcin Nowicki. Nawrotem tam i z powrotem.
Czasoprzestrzeń łódzkiej ulicy.
Przeczytaj w baedekerze:
"Ilustrowana Republika", rok 1926.
"Najer Fołksbłat", 1933.
"Głos Kupiectwa", rok 1935.
Przeczytaj:
Do cukierni przy Piotrkowskiej 126 słodkie wyroby dostarczała piekarnia, którą Piątkowski uruchomił w podwórku przy ulicy Piotrkowskiej 80. Przed wojną zatrudniał 140 ludzi, w tym 14 cukierników.
Wyborne w smaku były pączki, w tłusty czwartek Piątkowski miał ich produkować nawet dziesięć tysięcy.
"Ilustrowana Republika", rok 1926.
Choć lokal był popularny, to Piątkowski chętnie reklamował się w prasie poprzez wymyślne akcje promocyjne. Zdarzało się, że umieszczał w swych wyrobach...złote monety.
"Głos Poranny", rok 1936.
Wielu klientów cukierni nie doczekało końca niemieckiej okupacji. Podobnie było z mieszkańcami kamienicy przy Piotrkowskiej 126/Nawrot 1. Tragiczny los spotkał właścicieli budynku - rodzinę Rittów. Roman - właściciel domu i doktor stomatologii - uznał, że dla niego i rodziny warunki w generalnej Guberni będą znośniejsze niż na terenach wcielonych do Rzeszy, gdzie leżała Łódź. Trafił do warszawskiego getta wraz z żoną - Zentą z Blicsztajnów. Prowadził tam zakład stomatologiczny przy ulicy Elektoralnej. Prawdopodobnie zamordowano ich w obozie zagłady. Zginęła również ich córka Alicja oraz najstarszy syn Mikołaj, który prowadził w kamienicy ojca sklep radiowy Alfa-Radio. Dramatyczne były też losy młodszego syna, jego żony i córeczki. Eugeniusz Ritt był uzdolnionym chemikiem, pracującym w warszawskim getcie w wydziale aprowizacji. Udało mu się przedostać na aryjską stronę i ukryć z rodziną na Żoliborzu. Ufny w swój aryjski wygląd opuścił kryjówkę i został rozpoznany w tramwaju przez znajomego Niemca. Zamordowano go na Pawiaku. Jego los podzieliła też żona. Zanim jednak zginęła, ukryła kilkuletnią córkę w klasztorze prowadzonym przez siostry zakonne. Dziewczynka przeżyła powstanie warszawskie. Trzy razy uratowała się z zawalonych po bombardowaniu domów. Przez obóz w Pruszkowie trafiła do Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie doczekała końca wojny. Joanna Ritt (1932-2009) została historyczką sztuki i tłumaczką literatury.
Roman
Ritt (1873-ok.1943)
„Łódzkie
Echo Wieczorne”, rok 1928.
Łódź w latach 50/60 XX wieku. Widoczne wejście do "Akademickiej".
Fot. Ignacy Płażewski.
Zbiory Muzeum Miasta Łodzi.
W 1956 roku wprowadzono w kawiarni innowację polegającej na zainstalowaniu urządzeń klimatyzacyjnych, w których pobierane z zewnątrz powietrze przechodziło przez specjalne filtry.
Łódź w latach 50/60 XX wieku. Piotrkowska 124 i 126.
Fot. Ignacy Płażewski.
Zbiory Muzeum Miasta Łodzi.
Inne
firmy, składy i sklepy mieszczące się niegdyś przy Piotrkowskiej 126:
"Rozwój", rok 1900.
"Lodzer Informations und Hause Kalendar", 1910.
W pierwszej dekadzie XX wieku znajdował się tu sklep z odzieżą firmy "Bajon, Wihan i S-ka" (później E. J. Wihan i S-ka).
Kalendarz Handlowo-Przemysłowy, rok 1910.
"Neue Lodzer Zeitung", 1910.
"Rozwój", rok 1910.
Informator Handlowo-Przemysłowy, rok 1911.
Informator Handlowo-Przemysłowy, rok 1911.
.... i nieco później konkurencja:
"Nowa Gazeta Łódzka", rok 1913.
"Nowa Gazeta Łódzka", rok 1913.
W 1917 roku przeniosła tu z ulicy Konstantynowskiej (dzisiaj ul. Legionów) swój magazyn gorsetów Anna Leferska.
"Nowy Kurier Łódzki", rok 1917.
Kalendarz Kościuszkowski, rok 1918.
Przeczytaj w baedekerze:
Informator m. Łodzi, rok 1920.
"Ilustrowana Republika", rok 1926.
Informator m. Łodzi, rok 1920.
"Republika", rok 1925.
Podręczny Rejestr Handlowy, rok 1926.
"Ilustrowana Republika", rok 1928.
Po
II wojnie światowej:
Księga Adresowa, rok 1947.
"Dziennik Łódzki", rok 1951.
"Dziennik Łódzki", rok 1966.
"Dziennik Łódzki", rok 1966.
"Dziennik Łódzki", rok 1966.
"Dziennik Łódzki", rok 1967.
"Dziennik Łódzki", rok 1968.
"Dziennik Łódzki", rok 1972.
"Dziennik Łódzki", rok 1973.
Łódź w latach 60. XX wieku.
(zbiory APŁ)
Źródła:
Ulica Piotrkowska w Łodzi – historia kamienic i mieszkańców
Jacek Kusiński, Ryszard Bonisławski, Maciej Janik. Księga fabryk Łodzi.
Sławomir Krajewski, Jacek Kusiński. Ulica Piotrkowska. Spacer pierwszy.
Ulica Piotrkowska w Łodzi – historia kamienic i mieszkańców
Jacek Kusiński, Ryszard Bonisławski, Maciej Janik. Księga fabryk Łodzi.
Sławomir Krajewski, Jacek Kusiński. Ulica Piotrkowska. Spacer pierwszy.
Marcin Nowicki. Nawrotem tam i z powrotem. Czasoprzestrzeń łódzkiej ulicy.
Grażyna Kobojek. Łódź – kalendarium XX wieku.
Grażyna Kobojek. Łódź – kalendarium XX wieku.
Fot. archiwalne pochodzą ze zbiorów Muzeum Miasta Łodzi, Archiwum Państwowego w Łodzi, Biblioteki Cyfrowej Uniwersytetu Łódzkiego i Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi.
Fot. współczesne Monika Czechowicz
BAEDEKER POLECA:
Marcin Nowicki. Nawrotem tam i z powrotem. Czasoprzestrzeń łódzkiej ulicy.
Marcin Nowicki. Nawrotem tam i z powrotem. Czasoprzestrzeń łódzkiej ulicy.
Wydawnictwo Księży Młyn
Subskrybuj:
Posty (Atom)











































































































.png)




