"Dziennik Łódzki", rok 1889.
Mamkami
były najczęściej ubogie kobiety ze wsi lub z robotniczych dzielnic
miasta, które podejmowały się karmienia niemowląt bogatszych
rodzin – fabrykantów, urzędników.
W
XIX wieku Łódź była dynamicznie rozwijającym się ośrodkiem
przemysłowym. Szybka urbanizacja i rozwój przemysłu włókienniczego
sprawiły, że kobiety z klasy robotniczej często musiały pracować
w fabrykach, a zamożniejsze kobiety unikały karmienia piersią (ze
względów zdrowotnych, estetycznych lub społecznych) -
zapotrzebowanie na mamki rosło.
Sytuacja
mamek była zazwyczaj trudna: dla wielu kobiet była to jedna z
nielicznych możliwości zarobku, mamki często zostawiały swoje
własne dzieci na wsi lub pod opieką innych – co niestety
zwiększało śmiertelność tych dzieci. Mamki mieszkające u
zamożnych rodzin były całkowicie od nich zależne – zarówno
finansowo jak i życiowo. Wymagano od nich „moralnego prowadzenia
się”, zdrowia i odpowiedniej diety, bywały nawet badane przez
lekarzy.
"Czasopismo Lekarskie", rok 1903.
W
przemysłowej Łodzi pojawił się też inny model mamki: kobiety
pracujące w fabrykach czasem oddawały dzieci do wykarmiania innym
kobietom (tzw. „mamki na wynos”), rozwijał się nieformalny
rynek opieki nad niemowlętami.
"Rozwój", rok 1905.
"Nowy Kurier Łódzki", rok 1911.
"Rozwój", rok 1912.
"Nowa Gazeta Łódzka", rok 1914.
"Rozwój", rok 1914.
Mamki w Łodzi przełomu XIX i XX wieku były ważnym, ale często niedocenianym elementem życia społecznego. Ich praca umożliwiała funkcjonowanie rodzin zamożnych i pracujących kobiet, ale odbywała się kosztem ich własnego życia rodzinnego i zdrowia.
Archiwalia pochodzą ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi.
Fot. łódzkiej mamki AI/baedeker łódzki














