wtorek, 18 września 2012

SEMINARIUM W ŁAGIEWNIKACH


Początki Seminarium Duchownego w Łagiewnikach sięgają połowy XVIII wieku, poniewaz już wtedy, a następnie z małymi przerwami na początku XIX wieku i po odzyskaniu niepodległości oraz po II wojnie światowej, mieścił się tutaj nowicjat kleryków.
W 1954 roku w klasztorze łódzkich Franciszkanów ustanowiono Wyższe Seminarium Duchowne dla prowincji warszawskiej i krakowskiej, które w 1970 roku przeniesiono do Krakowa. Po kilku latach (w 1978 roku) ponownie ustanowiono w klasztorze łagiewnickim seminarium dla zakonu franciszkańskiego prowincji północnej.


W 1982 roku klasztor otrzymał pozwolenie na przebudowę i rozbudowę budynków dla potrzeb Wyższego Seminarium Duchownego. Nowy gmach powstał w latach 1982-84 według projektu Mirosława Tybaka. Jest to dwupiętrowy czworobok o długości 51 m każdego skrzydła, podmurowany, kryty dachem dwuspadowym. Może pomieścić w swych murach ponad stu seminarzystów. głowne wejście do gmachu seminarium zdobią postacie założyciela zakonu św. Franciszka i patrona uczelni św. Antoniego, zaprojektowane przez Wiktora Ostrzołka, wykonane techniką sgraffito.


Wiktor Ostrzolek zaprojektował również wystrój wnętrza seminaryjnej kaplicy, w której na uwagę zasługuje trzymetrowy krzyż (zwany też ikoną) - kopia krzyża św. Damiana z Asyżu oraz kolorowe witraże (projekt W. Ostrzołka), wykonane przez brata zakonnego Józefa Twardowskiego z Niepokalanowa. Nawiązują one w treści do Pieśni słonecznej św. Franciszka.
Przy seminarium istnieje zespół muzyczno-wokalny "Pokój i Dobro". (...)

fot: Monika Czechowicz

źródło: Łagiewniki łódzkie. Tadeusz Maćkowiak.


OFICJALNA STRONA SEMINARIUM:
http://seminariumfranciszkanskie.pl/

ŁÓDŹ - POCZĄTEK XIX WIEKU

Łódź początkowo była własnością kapituły włocławskiej i dopiero po III rozbiorze Polski oraz zajęciu przez Prusaków stała się w roku 1798 na mocy ustawy pruskiej o upaństwowieniu majątków biskupich miasteczkiem rządowym. Wiek XIX Łódź powitała nie mając jakichkolwiek perspektyw na przyszłość. Było to feudalne miasteczko z rynkiem w kształcie rombu znajdującym się na miejscu dzisiejszego Rynku Staromiejskiego, z którego rozchodziły się drogi do okolicznych osad i wsi. Ratusz miejski, istniejący jeszcze w początkach XVIII wieku, popadł w ruinę, czemu nie należy się dziwić znając stagnację, w jakiej znajdowały się ówczesne miasta. Dopiero wraz z próbami stworzenia przemysłu rozpoczyna się nowa era dla Łodzi - miasta wcale nieźle przestrzennie zaplanowanego.

Po utworzeniu Królestwa Polskiego w 1815 roku polityka celna państw zaborczych uniemożliwiała mieszkańcom Kongresówki sprowadzanie wyrobów sukienniczych z Wielkopolski, powodując tym samym potrzebę stworzenia w Królestwie własnego przemysłu włókienniczego. Objęcie teki ministra skarbu przez księcia Ksawerego Druckiego-Lubeckiego doprowadziło do podpisania w 1826 roku unii celnej Królestwa z Cesarstwem Rosji i utworzeniu tym samym rynku zbytu na wyroby włókiennicze produkowane w Królestwie. Zasadnicze zmiany dla Łodzi przyniósł rok 1820, kiedy to Rajmund Rembieliński, prezes Komisji       Ksawery Drucki- Lubecki              Województwa Mazowieckiego, w czasie swoich licznych podróży po kraju zwrócił uwagę na malutką mieścinę, jaką była ówczesna Łódź, i wytypował ją do rzędu miast fabrycznych.

Przybywający osadnicy - w myśl postanowienia z 2 marca 1816 roku wydanego przez Namiestnika Królestwa Polskiego - otrzymali szereg swobód o charakterze politycznym, do których należało między innymi zwolnienie z obowiązku odbywania słuzby wojskowej oraz możliwość powrotu po wypełnieniu swoich zobowiązań. Osadnikom wolno było także zakładać różnego rodzaju stowarzyszenia pozwalające im na kultywowanie rodzimych tradycji. Pierwsze takie stowarzyszenie zaozone w Łodzi w 1824 roku przez niemieckich przybyszów nosiło nazwę "Lodzer-Burger-Schutzengilde" i było towarzystwem strzeleckim. Jako ciekawostkę należy odnotować fakt zdobycia tytułu "króla kurkowego" przez burmistrza Łodzi Adama Czarkowskiego w 1825 roku. Były to zawody coroczne.
Nastąpił wówczas wyraźny wzrost ludności. Jeżeli w 1800 roku mieszkało w Łodzi 428 osób, to w 1820 było już 767 mieszkańców. Znaczny odsetek, bo aż 34%, stanowili Żydzi, których duzy napływ nastąpił w początkach wieku, po upaństwowieniu miasta powodującym wzrost znaczenia Łodzi jako ośrodka handlowo-rzemieślniczego. W tymże 1820 roku w Łodzi było: 52 rzemieślników, 19 kupców i kramarzy, 8 szynkarzy i 74 rolników. Dalszy dynamiczny rozwój miasta nastąpił w latach trzydziestych.