Już
teraz baedeker zachęca Was do oddania swojego głosu w ramach wykorzystania budżetu obywatelskiego, proponując projekt stworzenia podwórca miejskiego (woonerfu) na ulicy Piramowicza. Po sukcesie pierwszego
łódzkiego woonerfu na ulicy 6 Sierpnia doskonałe byłoby podobne rozwiązanie na tej krótkiej ulicy.
W
RAMACH BUDŻETU OBYWATELSKIEGO 2015
ZAGŁOSUJ NA WOONERF DLA PIRAMOWICZA - S0010
GŁOSOWANIE TRWA OD 20 DO 28 WRZEŚNIA 2014 R.
Woonerf dla Piramowicza to nowa, bezpieczna przestrzeń, przyjazna mieszkańcom.
To więcej zieleni i mniej hałasu. To najlepsze rozwiązanie dla ulicy
Piramowicza.
Zmień
z nami ulicę Piramowicza w piękne miejsce, pełne zieleni, małej architektury,
przyjazne pieszym i rowerzystom. Głosuj na wniosek S0010
Kamienica przy Piotrkowskiej 14 była w latach 1880-1885 jedną z dwóch posesji (także kamienica przy
Piotrkowskiej 16) należących do Wandy Micińskiej, matki pochodzącego z Łodzi
poety Tadeusza Micińskiego.
Tadeusz
Miciński urodził się w Łodzi. Pisarz i poeta polski
okresu Młodej Polski. Autor mistycznych powieści, poematów prozą
i wierszy kontemplacyjnych. Jeden z czołowych pisarzy polskiego ekspresjonizmu, prekursor surrealizmu.
Był przyjacielem Witkacego, Stanisława Przybyszewskiego i Karola
Szymanowskiego, członek Warszawskiego Towarzystwa Teozoficznego.
Studiował historię i filozofię na
UJ. Na studiach zainteresował się okultyzmem, satanizmem i księgami
wiedzy tajemnej. Walczył w I wojnie światowej, dużo podróżował. Oficer
oświatowy w korpusie gen. Dowbora-Muśnickiego. Zamordowany na Mohylewszczyźnie w
nieznanych okolicznościach (prawdopodobnie podczas napadu rabunkowego przez
tamtejszych chłopów, choć istnieje też hipoteza, wg której był to bolszewicki
zamach). Miciński jechał powozem, na pomoc swoim krewnym.
Jego
synem był Jarosław Tadeusz Miciński (1898-1971), reżyser i kierownik
artystyczny, pracownik Reduty.
Hermetyczna,
trudna w odbiorze twórczość prozatorska Micińskiego oparta była
na prawdzie objawionej. Autor wyrażał w niej gnozę, fatalizm oraz
pogląd, iż tylko wybranym jednostkom (nadczłowiekowi) dane jest posiadanie
duszy i życie wieczne. Miciński był również przeciwnikiem teorii
przypadkowości; świat i wszystkie jego elementy istnieją z konieczności, choć
są do końca niepoznawalne. Jednocześnie głosił prymat rozumowego, naukowego
studiowania wiedzy tajemnej (magów Indii, gwiaździarzy Chaldei) nad wiarą.
"Złoty Róg", ilustrowany tygodnik literacki, artystyczny i społeczny, rok 1912.
Miciński
był (podobnie jak Wyspiański) kontynuatorem poetyckiego teatru
misteryjnego. Uważany bywa za prekursora surrealizmu lub czystego ekspresjonistę,
tworzącego w indywidualnym stylu. Dopracował się własnej formy dramatycznej,
dwuplanowej, w której przenika się dramat realny z dramatem idei politycznych i
historiofizycznych w wymiarze misteryjnym, alegorycznym. Napisał kilka
dramatów, które łączą w sobie idee filozofii dziejów z przyszłymi technikami
nowoczesnych mediów – filmu, projekcji, łączenia planów, wielkich widowisk
plenerowych itp.
"Złoty Róg", ilustrowany tygodnik literacki, artystyczny i społeczny, rok 1913.
Wysoce
oryginalne pomysły teatralne Micińskiego zrealizowano dopiero po latach.
Wydarzeniem stała się warszawska inscenizacja Kniazia Patiomkina w
reżyserii Leona Schillera i z muzyką Karola Szymanowskiego (w
1925 roku) - wywarła ona duży wpływ na ówczesne życie teatralne, dała pretekst
do licznych pochwalnych wypowiedzi krytycznych (m.in. Żeromskiego i Witkacego),
podkreślających dużą wartość nowatorstwa formalnego dramatu.
Po II wojnie ważnymi wydarzeniami były prapremiery sztuk "W mrokach
złotego pałacu, czyli Bazylissa Teofanu" (Poznań 1967) i "Termopile
polskie" opracowane na podstawie autografu oraz rozproszonych
fragmentów (Gdańsk 1970).
Powieści
Micińskiego, takie jak "Nietota" (1910) czy "Xiądz
Faust" (1913), również noszą cechy nowatorstwa, zawierają cechy
eksperymentu, angażują ekspresjonistyczne i symboliczne środki wyrazu. Autor
wprowadza w nich syntezę historiozoficzną, posługuje się mitami, symbolami i
przypowieścią. Przedstawia metafizyczny dramat człowieka, głosi konieczność
wewnętrznej przemiany i hasło wolności, zarówno jednostki, jak narodu oraz
świata. Powieści te zawierały także elementy katastroficzne, bliskie
literaturze międzywojennej.
Miciński
pod rozważania wziął również satanizm. Za średniowiecznymi gnostykami twierdził,
że świat ziemski stworzył nie Bóg, lecz Szatan mający na celu kreację
karykatury Nieba. Wyłapując liczne analogie literackich biografii – wyrażał
również pogląd, iż Chrystus, Lucyfer i Feniks to trzy
imiona tej samej istoty.
Publikował
również pisma związane z narodem polskim, w których pod rozważania (podobnie
jak zresztą w prozie poetyckiej) wziął filozofię genezyjską Juliusza
Słowackiego.
Za
życia otaczała Micińskiego legenda „poety maga”, „czciciela tajemnic”, której
powstawaniu sprzyjała niezwykła powierzchowność i osobowość poety. Został on zresztą
ośmieszony w "Wyzwoleniu" Wyspiańskiego (Samotnik, Maska 5), a
także sportretowany przez Witkiewicza jako postać Maga Childeryka w powieści "622
upadki Bunga, czyli demoniczna kobieta".
Witkiewicz
zadedykował mu także swoją powieść "Nienasycenie".
Dedykację dla Micińskiego miał również jeden z utworów Karola
Szymanowskiego inspirowany "Nietotą", "Księgą tajemną Tatr" oraz
samą osobą jego twórcy.
Twórczość
Micińskiego cieszyła się popularnością nie tylko za jego życia. Po I wojnie
obrali go sobie za patrona ekspresjoniści skupieni wokół "Zdroju",
pozytywnie o jego twórczości wypowiadali się czołowi twórcy (Witkacy napisał: "Jeden Miciński wykazuje ten rzut,
raczej tygrysi skok w przyszłość nowej sztuki całego świata").
"Dziennik Łódzki", rok 1957.
Po II
wojnie Miciński cieszył się cały czas zainteresowaniem badaczy; do dziś uważany
jest za jednego z najciekawszych i najoryginalniejszych twórców swojej epoki.
"Odgłosy", rok 1968.
Fascynacji
twórczością Micińskiego uległ Roman Kostrzewski, co słychać w tekstach
zespołu KAT.
Wiele wierszy Micińskiego było aranżowanych jako utwory muzyczne:
„Twoja
postać” - Koncert Marka Grechuty w Teatrze STU (1990):
„Lucifer” - album: Evangelion (2010) grupy Behemoth:
- album: Ballady (1993) grupy KAT:
"Lucifer",
"Kain" (fragmenty) i "Witeź Włast" - album: Haudh
'en' Nirnaeth (1996) projektu Nirnaeth:
W
1902 ukazał się jego zbiór poezji "W mroku gwiazd", który wraz z
utworami zamieszczonymi w powieści "Nietota" stanowi główny
zrąb twórczości poetyckiej Micińskiego. Poezja ta, przyjęta ze sporym
entuzjazmem przez krytykę, przekracza granice konwencji młodopolskiej,
podążając w kierunku oryginalnego ujęcia symbolizmu, a nawet ku elementom
nadrealistycznym. Cechują ją niezwykłe skojarzenia i brak związku między
kolejnymi obrazami. Liczne utwory budowane są jako sekwencje obrazów mających
na celu unaocznienie niezwykłych i skomplikowanych doznań psychicznych,
przynoszą motywy marzenia sennego w nowoczesnym ujęciu, zawierają
charakterystyczne zespolenie mistyki, sadyzmu i erotyzmu...
MELANCOLIA
Żyje we mnie jakiś głuchy płacz - jakiś szloch i
plącz żyją we mnie -
niby w grocie kropel wieczny szmer, monotonnych
kropel tajny jęk.
Ach, to pewno przez zbójców zamkniona ze złotymi
włosami królewna,
(kasztelanka lub może pasterka) - z pól słonecznych,
zielonych porwana,
zapomniana i w grocie zamknięta i na ostrych się
głazach krwawiąca,
złotowłosa mej duszy królewna.
Łzy jej płyną jak zimne opale - łzy jej płyną wśród
nocy bez końca
i w kryształy się lodów zwisają - w zamyślenia
wiszące kryształy.
Raz przypełznął za szmerem do groty - wąż kusiciel
tych głuchych podziemi,
usta chciwie przyłożył do zdroju, lecz się wzdrygnął
przed blaskiem nieznanym.
A wtem ujrzał w szafirach królewnę - i swe oczy
głębokie, zielone -
swoje oczy widzące w ciemnościach utkwił w bladą
płaczącą królewnę -
i mądrymi oczyma pocieszał i prowadził ją w otchłań
głęboką -
fosforycznie oczyma przyświecał - i prowadził ją w
otchłań głęboko.
Aż pod ręką skrwawioną, co szuka w mroku oparcia,
grać poczęły jak dzwony bólów zamarzłych kryształy:
