Tułaczka Teatru Ziemi Łódzkiej i Teatr Studyjny PWSFTviT

Teatr Studyjny PWSFTviT znajduje się przy ulicy Kopernika 8 w Łodzi.

W 1956 roku budynek przy Kopernika został przekazany w użytkowanie Teatrowi Ziemi Łódzkiej, który był teatrem objazdowym i do momentu przyznania stałej siedziby tułał się po różnych obiektach. W upał, czy w mróz, po wsiach i miasteczkach docierał do widza, który często pierwszy raz miał kontakt z teatrem. Nie był to łatwy kawałek aktorskiego chleba dla członków jego zespołu. Mogli oni tylko pozazdrościć warunków pracy kolegom występującym na stałych scenach innych łódzkich teatrów.

 

Spektakl Państwowego Teatru Ziemi Łódzkiej "Klątwa", premiera zezonu 1977/1978.

Pierwsze przedstawienie, inaugurujące działalność teatru, odbyło się 2 maja 1953 roku w miejscowości Bogumiłowice niedaleko Łodzi (a następnie prawie 300 przedstawień w innych miejscowościach województwa łódzkiego…). Zespół wystawił wtedy sztukę „Damy i Huzary” Aleksandra Fredry. Do współorganizatorów teatru należeli między innymi Sabina Nowicka, Juliusz Saloni i Kazimierz Dejmek. Swoją działalność teatr zakończył w 1980 roku.

W jego miejsce powołano Teatr Studyjny 83 im. Juliana Tuwima – placówkę o zupełnie innym charakterze.

 Jego dyrektor, Paweł Nowicki w swoich realizacjach starał się wyjść poza stereotyp teatralnej prezentacji i poszukując własnych rozwiązań, nie zrezygnował z eksperymentu.

Potem nastał czas rządów dyrektora Zdzisława Jaskuły. 

Stanął on przed trudnym zadaniem zachowania pewnej niezależności twórczej teatru wypracowanej przez jego poprzednika, a jednocześnie wydobycia placówki z zapaści finansowej, w której, niestety, się znajdowała. Udało mu się to, a lista nagród i wyróżnień najlepiej świadczy o kondycji tej placówki pod jego kierownictwem.

 

W 1998 roku władze miejskie zadecydowały o zaprzestaniu finansowania teatru i przekazaniu budynku Państwowej Wyższej Szkole Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej. W ten oto sposób zabiegi PWSFTviT, która od lat starała się o posiadanie własnej sceny, zostały uwieńczone sukcesem. Teraz studenci wydziału aktorskiego mogą realizować samodzielne projekty artystyczne oraz prezentować spektakle dyplomowe na własnej scenie teatralnej.

Premier Teatru Studyjnego widzowie mogą spodziewać się w październiku każdego roku. Wówczas do repertuaru wchodzą spektakle dyplomowe aktualnego IV roku Wydziału Aktorskiego Szkoły Filmowej w Łodzi. Repertuar ten aktualny jest jedynie przez kilka miesięcy. W maju, po zaliczeniu wszystkich egzaminów, aktorzy rozjeżdżają się po świecie poszukując własnych zawodowych dróg. Wówczas Teatr pozostaje pusty, aż do czasu gdy na konfrontację z publicznością gotowy będzie kolejny aktorski rok i kolejne dyplomowe spektakle. Teatr Studyjny jest więc sceną bardzo specyficzną - tu nie ma szansy ani na powrót żadnego z tytułów, ani na zobaczenie w kolejnym sezonie tych samych aktorskich twarzy. Zawsze jest za to szansa na energetyczne spotkanie z ludźmi u początku swojej zawodowej przygody. 

Teatr Studyjny posiada dwie sceny – dużą (120 osób) i małą (60 osób). Oprócz prezentacji spektakli dyplomowych dla publiczności Teatr służy również jako przestrzeń dydaktyczna a także miejsce, w którym realizowane są liczne projekty badawcze, artystyczne oraz wydarzenia kulturalne. Najważniejszym z nich jest Festiwal Szkół Teatralny organizowany corocznie przez PWSFTviT w Łodzi. Podczas festiwalu prezentowane są spektakle dyplomowe studentów wydziałów aktorskich Akademii Teatralnej w Warszawie, Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, Filia we Wrocławiu oraz Szkoły Filmowej w Łodzi. Jest to unikatowe w skali kraju wydarzenie pozwalające na konfrontację młodych aktorów z teatralnym rynkiem zawodowym – reżyserami, dramaturgami, krytykami teatralnymi, dyrektorami placówek artystycznych, a przede wszystkim – wymagającą festiwalową publicznością.

WSZYSTKIE SPEKTAKLE TEATRU STUDYJNEGO
 ROZPOCZYNAJĄ SIĘ O GODZINIE 19.00. 

Rezerwacja biletów

42 63 64 166
biletyst@filmschool.lodz.pl

Kontakt

Teatr Studyjny
ul. Kopernika 8
Łódź
42 63 64 166
studyjny@filmschool.lodz.pl

Kontakt dla mediów:
Jolanta Kolano
600 389 062
jkolano@filmschool.lodz.pl

Strona Teatru Studyjnego

Teatr Studyjny na Facebooku

 Fot. współczesne Monika Czechowicz

źródła (również fotografii):

Strona Teatru Studyjnego w Łodzi.

Dariusz Kędzierski. Ulice Łodzi.

e-teatr.pl

ŁÓDZKIE BAKALIA

Fot. Monika Czechowicz

BOLESŁAW KAMIŃSKI - MAŁY ŁODZIANIN…OGROMNY TALENT

- Jak wyglądali ci ludzie?
- Zwyczajnie, jeden był w turbanie, drugi na czarno. Tylko ten trzeci wydawał mi się dziwny: liliput, przebrany za górala..? Udawał dziecko!

Kultowy cytat z kultowego filmu – mowa naturalnie o "Hydrozagadce" Andrzeja Kondratiuka, która od lat zajmuje szczególne miejsce w sercach polskich widzów. Wspomnianym liliputem z rozmowy był zaś nie kto inny, jak Bolesław Kamiński, mężczyzna o mizernej wprawdzie posturze, ale za to obdarzony ogromnym talentem.
Nigdy jednak nie było mu dane zaprezentować całej skali swoich umiejętności; wzrost, który początkowo wyróżniał go spośród innych aktorów i ściągnął na niego uwagę branży, z czasem stał się jego przekleństwem – wepchnięto go do szufladki, z której nie zdołał już się uwolnić. Urodził się 115 lat temu, 20 lutego 1900 roku, w Łodzi. Choć mężczyźnie obdarzonemu tak niskim wzrostem nikt nie wróżył świetlanej przyszłości w zawodzie aktora, Bolesław Kamiński udowodnił, że ma ogromny hart ducha, i nie zrezygnował z realizacji swoich marzeń.

W 1921 roku rozpoczął naukę w lwowskiej szkole dramatycznej Franciszka Frączkowskiego przy konserwatorium, stamtąd zaś szybko trafił na scenę, pokazując wszystkim, którzy w niego zwątpili, że wzrost wcale nie jest najważniejszy. Wkrótce Kamiński wrócił do rodzinnej Łodzi, miasta, z którym czuł się silnie związany, próbując zahaczyć się na dłużej w którymś z teatrów.
Szło mu różnie, bo choć miał w sobie prawdziwą pasję i nadrabiał zaangażowaniem, niski wzrost znacznie ograniczał jego aktorskie możliwości.
W 1925 roku nawiązał współpracę z warszawskim kabaretem Qui Pro Quo, w którym występowały największe ówczesne gwiazdy – w tym Fryderyk Jarosy, Eugeniusz Bodo, Hanka Ordonówna, Mieczysław Fogg, Mira Zimińska czy Adolf Dymsza. Do filmu trafił w 1958 roku, debiutując u Janusza Nasfetera w „Małych dramatach”, niewielką rólką pomocnika kierownika lunaparku.

"Małe dramaty", film Janusza Nasfetera z 1958 roku.

(YouTube)

Jego dalsza ekranowa kariera nie była, niestety, imponująca; Kamińskiemu, aktorowi charakterystycznemu, nie dano zabłysnąć, trzymano go stale na drugim planie. Rzadko zresztą zapraszano go przed kamery i zagrał raptem w kilku filmach – można zobaczyć go w „O dwóch takich, co ukradli Księżyc”, telewizyjnym „Pavoncello” czy miniserialu „Jagoda w mieście”. Szybko się okazało, że dla Kamińskiego, „liliputa”, branża faktycznie nie była łaskawa. Widziano go najchętniej w rolach charakterystycznych i komediowych, karykaturalnych i przerysowanych…

Zapewne gdyby nie reżyser Andrzej Kondratiuk i jego komediowa „Hydrozagadka”, dziś niewielu widzów kojarzyłoby Kamińskiego – dopiero rola pomocnika Plamy (Zdzisław Maklakiewicz), uznawana za najlepszą w całej jego skromnej karierze filmowej, pomogła mu zaistnieć w świadomości szerszej publiczności. 

Nie udało mu się wprawdzie z filmem, ale to nie zniechęciło go do kontynuowania artystycznych poszukiwań.
Scena wciąż była mu przyjazna i to tam mógł udowodnić, że faktycznie posiada nieprzeciętny talent. Publika ceniła go nie tylko jako wybitnego komika, ale i prawdziwie uzdolnionego piosenkarza kabaretowego; zachwycano się również skeczami, w których Kamiński udatnie parodiował Charliego Chaplina.
W 1966 za swoje zasługi otrzymał Odznakę 1000-lecia. 

Wzrost był zarówno jego błogosławieństwem, jak i przekleństwem. 

Był niski, więc wyróżniał się spośród innych aktorów, dzięki czemu mógł przyciągnąć uwagę i zaistnieć w branży; a ponieważ potrafił się z siebie śmiać, przekuł swoją „wadę” w zaletę, doskonale odnajdując się w programach kabaretowych.

"Hydrozagadka", film Andrzeja Kondratiuka z 1970 roku.

(YouTube)

Równocześnie jednak wielu twórców nie traktowało aktora poważnie, a warunki fizyczne Kamińskiego przekreślały jego szansę na zaistnienie w „normalnym” repertuarze teatralnym – świadczy o tym chociażby fakt, że kiedy zaproponowano mu angaż w spektaklu „Niemcy” na podstawie dramatu Leona Kruczkowskiego, 62-letni aktor otrzymał rolę... „żydowskiego dziecka”.

Zmarł 15 lutego 1992 roku, w Łodzi, gdzie został pochowany. Miał 92 lata.

W zawodzie aktora można kreować wielkie role, być gwiazdorem lub też zostać zapamiętanym jako odtwórca ról charakterystycznych.
Bolesława Kamińskiego natura stworzyła właśnie do takich ról. Z pewnością jako aktor musiał być rozpoznawalny.

Aktor, piosenkarz. Pracę sceniczną rozpoczął około 1920 roku w łódzkich teatrach Scala i Bagatela. Występował w kabaretach całej Polski (m. in. w warszawskim Qui Pro Quo). Podobną karierę kontynuował po wojnie. Był cenionym interpretatorem piosenek kabaretowych i parodystą. I przede wszystkim aktorem teatrów łódzkich: Gongu, Osy, Teatru Ziemi Łódzkiej.

FILMOGRAFIA:

Jagoda w mieście (1971), reż. W. Berestowski  - rola dozorcy w spółdzielni hodowlanej

Pierścień księżnej Anny (1970), reżyseria: Maria Kaniewska

Hydrozagadka (1970), reżyseria: Andrzej Kondratiuk – rola Malutkiego, człowieka Plamy

Pavoncello (1967), reżyseria: Andrzej Żuławski – rola lokaja

Tomek i pies (1965), serial fabularny, rola mężczyzny z psem (nie występuje w napisach)

O dwóch takich, co ukradli księżyc (1962), reżyseria: Jan Batory -  rola Garbusa

Małe dramaty (1958), reżyseria:  Janusz Nasfeter – rola pomocnika kierownika lunaparku

KARIERA TEATRALNA:

Teatr Gong - Teatr dla Wszystkich,  Łódź : Herod i s-ka. Program składany

Reżyseria Tadeusz Chrzanowski, premiera 1 stycznia 1946 roku.

Teatr Gong - Teatr dla Wszystkich,  Łódź : Aby do wyborów!... Program składany.

Reżyseria Tadeusz Chrzanowski, premiera 10 marca 1946 roku.

Teatr Osa, Łódź: Romans z wodewilu (jako Walek)

Premiera 17 grudnia 1949 roku .

Teatr Osa, Łódź: Złote niedole (jako Filipek)

Reżyseria Kazimierz Pawłowski, premiera 26 stycznia 1950 roku.

Teatr Osa, Łódź: Śluby murarskie, czyli wodewil warszawski (jako chłopak murarski)

Reżyseria Kazimierz Pawłowski, premiera 17 czerwca 1950 roku.

Teatr Ziemi Łódzkiej: Niemcy (jako dziecko żydowskie)

Reżyseria Czesław Staszewski, premiera 6 stycznia 1962 roku

Bolesław Kamiński na stałe współpracował z teatrami łódzkimi:

W latach 1945-1946 – Teatr Gong – Teatr dla Wszystkich.

1949-1951 – Teatr Osa

1955-1965 – Teatr Ziemi Łódzkiej.

Był też dyrektorem Warszawskiego Teatru Objazdowego „Gnom” (1951), a w latach 1955-1965 aktorem w tym teatrze.

  

źródła (również fotografii):

Archiwum Państwowe w Łodzi

filmweb.pl

filmpolski.pl

www.e-teatr.pl

wp.film.

Filmy: YouTube