środa, 28 lipca 2021

Nazwy łódzkich ulic

Najstarsza zabudowa Łodzi koncentrowała się wokół obecnego Starego Rynku. Z rynku rozchodziło się kilka dróg prowadzących do okolicznych miast, wsi i młynów. Blisko rynku drogi miały charakter ulic, dalej przechodziły w zwykłe drogi wiejskie. Na północ od rynku usytuowany był plac Kościelny, na którym stał drewniany parafialny kościółek, wybudowany przed rokiem 1414.

Nazwy ulic i placów w Łodzi na planie miasta z 1853 roku.


Najstarsze znane ulice miasta to:
  • Wójtowska (Starowiejska, od XVIII wieku Nadstawna) – wychodząca ku południowemu wschodowi, prowadziła do folwarku Starej Wsi i pierwotnej osady łódzkiej, wzdłuż brzegów stawu utworzonego na rzece zwanej wtedy Starą Strugą (Ostroga, dzisiejsza Łódka),
  • Cyganka – wychodząca ku północy (prowadziła do wsi Radogoszcz i dalej do Zgierza),
  • Nad Rzeką (Nadrzeczna, później Podrzeczna) – wychodząca w kierunku zachodnim, położona najbliżej rzeki,
  • Drewna (od ok. 1770 roku Drewnowska, zwana tak od nazwiska rodziny Drewnowiczów) – wychodząca również w kierunku zachodnim,
  • Stodolniana – prowadziła do stodół miejskich.
Po 1400 roku istnieją także wzmianki o ulicy Kościelnej, którą zwano też Szkolną, gdyż prowadziła do szkoły, znajdującej się w domu wikarego. 

Wiele wytyczonych do połowy XIX wieku ulic nie miało latami oficjalnych nazw. Wobec utrwalania się w świadomości łodzian nazw nieoficjalnych, zwyczajowych, niekiedy niepoważnych, władze miasta w 1863 roku uporządkowały miejskie nazewnictwo – odtąd wszystkie ulice wytyczone wcześniej miały już nazwy oficjalne.

"Rozwój", rok 1900.

Wśród mieszkańców Łodzi, zwłaszcza Żydów i Niemców, funkcjonowały nazwy nieoficjalne, między innymi takie jak: Grotelstrasse (później oficjalnie ulica Dzielna, dzisiaj ulica Narutowicza), Piczmanstrasse (pózniej oficjalnie ulica Nawrót, obecnie Nawrot), Szwindelstrasse (później oficjalnie ulica Zachodnia), Todtenstrasse (póżniej oficjalnie ulica Ogrodowa).

"Rozwój", rok 1902.


Zmiany nazw ulic i placów w Łodzi następowały w dziejach miasta wielokrotnie. 


W XX wieku dokonywano ich nawet masowo, wskutek różnorakich zawirowań politycznych. Szczególnymi momentami sprzyjającymi zmianom były:

- okres I wojny światowej – po zajęciu miasta przez wojska niemieckie wprowadzono nazewnictwo w języku niemieckim (zmieniano też nazwy ulicom na łódzkich przedmieściach, które wskutek przyłączenia do Łodzi miały te same nazwy jak ulice np. w Śródmieściu).

"Gazeta Łódzka", rok 1915.


- okres międzywojenny – przywracano nazwy polskie oraz upamiętniano znane postaci.

"Republika", rok 1923.

"Express Wieczorny Ilustrowany", rok 1928.


"Ilustrowana Republika", rok 1929.

"Ilustrowana Republika", rok 1931.

"Łódzki Głos Obywatelski", rok 1932.

"Głos Poranny", rok 1937.


- okres II wojny światowej 
i ponownej okupacji niemieckiej – wszystkie nazwy zmienione zostały na niemieckie pisane gotykiem, czasem tylko z zachowaniem ich pierwotnego znaczenia.

Rok 1939. Zmiana tablicy z nazwą ulicy Piotrkowskiej na Adolf Hitler Strasse.

Karta pocztowa z okresu okupacji niemieckiej 1939-1945:
"Litzmannstadt. Adolf Hitler Strasse".


- okres Polski Ludowej – zmiany były związane z utrwalaniem władzy komunistycznej.

"Głos Robotniczy", rok 1946.


Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m. Łodzi, rok 1965.


- pierwsze lata w III Rzeczypospolitej
, po transformacji ustrojowej w 1989 roku – w ramach dekomunizacji ponownie przywracano stare nazwy, w wielu przypadkach przedwojenne; zmiany najczęściej dotyczyły nazw upamiętniających postaci związane z ruchem robotniczym.

"Dziennik Łódzki", rok 1990.

"Dziennik Łódzki", rok 1990.

Proces zmian w nazewnictwie ulic, choć już nie na tak wielką skalę jak w poprzednim wieku, wciąż jest kontynuowany. Świadczą o tym choćby decyzje radnych miasta z roku 2007, kiedy to przemianowano al. Włókniarzy na al. Jana Pawła II (na odcinku od ulicy Pabianickiej do al. Mickiewicza), fragment ul. Spornej na bł. Anastazego Pankiewicza, a aleję Przyjaźni podzielono na dwie ulice: ks. Zdzisława Wujaka (od ul. Puszkina do ul. Augustów) i św. Brata Alberta Chmielowskiego (od ul. Puszkina do ul. Widzewskiej). Decyzje takie na ogół nie są przyjmowane entuzjastycznie przez społeczeństwo z uwagi na koszty związane z wymianą dokumentów, a w przypadku firm – wzorów umów czy druków firmowych.

9 kwietnia 2008 roku Rada Miejska w Łodzi uchwałą nr XXX/0586/08 w sprawie nazewnictwa ulic, placów i parków przyjęła moratorium na wprowadzanie zmian już istniejących nazw. Tą samą uchwałą wprowadzone zostały:

  • zasada nienazywania nowych ulic, placów i parków nazwiskami osób zmarłych w okresie do jednego roku od daty ich śmierci,
  • zasada nienadawania nowym ulicom, placom i parkom nazw o znaczeniu, pisowni lub brzmieniu podobnym do nazw w Łodzi już istniejących.
Znaczne zmiany w nazewnictwie, wprowadzone 1 stycznia 2018 roku na podstawie zarządzeń zastępczych wojewody łódzkiego Zbigniewa Raua, narzuciła Ustawa o zakazie propagowania komunizmu lub innego ustroju totalitarnego przez nazwy jednostek organizacyjnych, jednostek pomocniczych gminy, budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz pomników. Zmienione zostały wtedy nazwy 27 ulic i jednego placu; 5 stycznia tegoż roku Rada Miejska w Łodzi przywróciła uchwałą wcześniej obowiązującą nazwę placowi Zwycięstwa, zaznaczając jednocześnie, że nazwa ta odnosi się odtąd do wojny polsko-bolszewickiej, a nie do zwycięstwa nad faszyzmem hitlerowskim.


Wykaz zmian nazw ulic i placów w Łodzi znajdziesz 
źródło:
https://pl.wikipedia.org/
 
Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m. Łodzi, rok 1946.

Fot. archiwalne pochodzą ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi 
oraz ze strony https://pl.wikipedia.org/

Fot. współczesne Monika Czechowicz

Przeczytaj jeszcze w baedekerze:

czwartek, 22 lipca 2021

PIOTRKOWSKA 69 – kamienica Hersza Nuchena Epszteina.


Zanim powstała tu murowana kamienica, plac przy ulicy Piotrkowskiej nr 127 (numer hipoteczny 775, dzisiaj Piotrkowska 69) miał kilku właścicieli. Pierwszym był tkacz przybyły z Czech, Ignacy Rütter. Na mocy Protokołu Deklaracyjnego z 1838 roku Rütter zobowiązywał się do utrzymania w ciągłym ruchu fabryki wyrobów bawełnianych (składającej się z trzech warsztatów) oraz do wystawienia drewnianego domu. W 1846 roku Rütter sprzedał plac Wilhelmowi Hassenmeierowi wraz ze stojącym już drewnianym domu. Hassenmeier z kolei, w 1849 roku sprzedał nieruchomość Traugottowi Geislerowi za 720 srb (srebrnych rubli). W 1862 roku nieruchomość nabył Józef Golda. 

"Lodzer Zeitung", 1872.

Ojciec Józefa Goldy, Jan - urodził się już w Łodzi, w 1854 roku, był synem Józefa i Katarzyny z domu Wilang, którzy przybyli do Łodzi na początku lat 50. XIX stulecia.

"Führer durch Łódź", 1893.

Na początku XX wieku Jan Golda wystawił przy ulicy Lipowej 83 obiekty stolarni mechanicznej. Wcześniejsza produkcja stolarska (firma powstała w 1879 roku), również zmechanizowana, była prowadzona przy ulicy Długiej 101 (dzisiaj ulica Gdańska), na własnej posesji (działka przy ulicy Lipowej 83 należała do Alojzego Belle, który w pierwszych latach XX wieku stał się włascicielem nieruchomości przy ulicy Długiej 101; wygląda na to, że doszło to zamiany). Firma Jana Golda produkowała meble, posadzki, listwy do ram, listwy wykończeniowe do tapet i obić ściennych, przyjmowała także wszlkie roboty stolarsko-budowlane. Zatrudniala początkowo 20 robotników. Przeniesiona do nowych budynków przy ulicy Lipowej (w 1904 roku), zatrudniała już 70 robotników.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1910.

Własciciel posesji przy Potrkowskiej 69, Józef Golda był członkiem ( wybrany na podstarszego zgromadzenia w 1877 roku) w Zgromadzeniu Mastrów Tkackich w Łodzi.

W stetną rocznicę założenia Zgromadzenia Majstrów Tkackich w Łodzi, 1824-1924.

W 1914 roku w głębi posesji przy ulicy Lipowej zbudowano niewielka fabrkę należacą do Emila Goldy, która składała się z przędzalni, tkalni, oddziału przygotowawczego i pomieszczenia na maszynę parową. Budynki stolarni przeznaczono na magazyny, a samą stolarnię przeniesiono do wynaj etych pomieszczeń przy ulicy Podleśnej 26 (dzisiaj ulica Marii Skłódowskiej-Curie). 
W okresie międzywojennym tradycję profesji stolarskiej kontynuował syn Jana (z drugiego małżeństwa), Maksymilian Golda.

Księga adaresowa m. Łodzi i województwa łódzkiego, 1937-1939.


Wróćmy jednak na ulicę Piotrkowską 69.
W latach 70. XIX stulecia nieruchomość należała do Juliusza Pfeiffera, póżniejszego właściciela sąsiedniej posesji, przy Piotrkowskiej 71.

Piotrkowska 71, dzisiaj.

Pod koniec lat 70. Juliusz Pfeiffer wykupił grunt działki po numerem 69, a wkrótce potem sprzedał nieruchomość Herszowi Nuchenowi Epsteinowi.

"Führer durch Łódź", 1898.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1900.


W 1881 roku stała tu już dwupiętrowa frontowa kamienica, która została wzniesiona wraz z oficynami prawdopodobnie według planów architekta Gustawa Landau-Gutentegera.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1903.

"Rozwój", rok 1902.

Nieruchomość przy Piotrkowskiej 69 należała do Epsteina jeszcze w pierwszych latach XX wieku. Od roku 1903, właścicielami posesji byli Benjamin Weiner ...

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1904.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1907.

...oraz rodzina Heskielów.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1910.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1912,

W 1920 roku w Informatorze m. Łodzi jako własciciele posesji figuruje małżeństwo: Fajga i Henoch Fajwisz.

Informator m. Łodzi, rok 1920.


Od końca XIX stulecia mieścił się tutaj skład znanej firmy "J. Fraget" (istniejącej od 1824 roku), oferującej wyrobu srebrne i platerowane. Józef Fraget miał również swoje sklepy w Warszawie. Baedeker wyszukał wiele reklam tej firmy, działającej jeszcze w czasie I wojny światowej.

"Rozwój", rok 1898.

"Rozwój", rok 1900.

"Rozwój", rok 1908.

"Rozwój", rok 1909.

"Rozwój", rok 1910.

"Rozwój", rok 1910.

Kalendarz Handlowo-Przemysłowy, rok 1910.

"Lodzer Informations und Hause Kalender", 1911.

"Rozwój", rok 1912.

"Nowa Gazeta Łódzka", rok 1913.

Jednodniówka "Ratujcie dzieci" z 11 czerwca 1916 roku.


Od początku XX wieku funkcjonowały pod tym adresem eleganckie delikatesy, prowadzone przez spółkę "Okojew i Czkwianow", później prowadzone przez samego Czkwianowa. Firma istniała do wybuchu II wojny światowej.

Informator m. Łodzi, rok 1920.

Przed I wojną światową drugi sklep Artema Czkwianowa działał przy Piotrkowskiej 23.

Piotrkowska 23.

W okresie międzywojennym magazyn z towarami kolonialnymi przy Piotrkowskiej 69 został poszerzony o cenioną w Łodzi winiarnię i restaurację, a nazwisko właściciela zmieniło się na nieco... mniej rosyjskie.

"Ilustrowana Republika", rok 1926.

"Ilustrowana Republika", rok 1927.

"Ilustrowana Republika", rok 1927.

"Ilustrowana Republika", rok 1928.

"Ilustrowana Republika", rok 1928.

"Ilustrowana Republika", rok 1928.

"Głos Polski", rok 1928.

"Łodzianin", rok 1928.

Restauracja działała przy Piotrkowskiej 69 do wybuchu II wojny światowej.

"Głos Poranny", rok 1931.

"Głos Poranny", rok 1935.

"Głos Poranny", rok 1936.

"Głos Poranny", rok 1936.

"Głos Poranny", rok 1936.

"Głos Poranny", rok 1936.

"Głos Poranny", rok 1938.

W 1936 roku otworzyła się tu kawiarnia i cukiernia "Café  George".

"Głos Poranny", rok 1936.

Na przełomie XIX i XX wieku (od 1898 roku) mieściła sie tu popularna Szkoła Rzemiosł dla kobiet Zofii Knorozowskiej.

"Rozwój", rok 1898.

"Rozwój", rok 1898.

"Rozwój", rok 1899.

W latach 1901-1903 działała przy Piotrkowskiej 69 redakcja "Gońca Łódzkiego".

"Goniec Łódzki", rok 1901.

"Goniec Łódzki", rok 1901.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1902.

"Goniec Łódzki" był gazetą codzienną wydawaną w Łodzi w latach 1898-1906 (pierwszy numer "Gońca Łódzkiego" ukazał się 3 stycznia 1898 roku), jego wydawcą i redaktorem był Henryk Łubieński. Gazetę drukowano w tłoczni Stanisława Dębskiego przy ulicy Mikołajewskiej 25 (dzisiaj ulica Sienkiewicza), gdzie mieściła się także od 1904 roku redakcja i administracja.
Pismo miała duży format gazetowy o objętości czterech stron i posiadało następujące działy i tubryki: "Z bliska i z daleka", "Z sąsiedztwa", "Z nad Newy", "Teatr i sztuka", "Dziś i jutro", "Goniec handlowy", "Z sąddddu", "Kronika sportowa", "Z pism i książek". Na pierwszej stronie zwykle drukowano większy artykuł lub felieton o treści aktualnej oraz odcinek utworu powieściowego, przy końcy trzeciej strony podawano zwięzłe informacje pod stałym tytułem "Telegramy", ostatnią stronę zajmowały ogłoszenia.
Z gazetą współpracował znany łódzki literat, Zygmunt Bartkiewicz.

"Goniec Łódzki", wydanie z 1904 roku.

"Goniec Łódzki", wydanie z lipca 1905 roku.

"Goniec Łódzki", rok 1901.

"Goniec Łódzki", rok 1901.

Na przełomie wieków łodzianie odwiedzali w tym miejscu fotoplastikon.

"Rozwój", rok 1900.

"Rozwój", rok 1901.

"Rozwój", rok 1901.

"Rozwój", rok 1901.

"Rozwój", rok 1901.

"Rozwój", rok 1901.

"Rozwój", rok 1902.

W pierwszej dekadzie XX wieku swoją siedzibę miał tu "Magazyn petersburskich wyrobów gumowych".

"Rozwój", rok 1907.

Kalendarz Handlowo-Przemysłowy, rok 1910.

... oraz sklep galanteryjny pod nazwą " Maison Margot", oferujący eleganckim łodziankom szeroki wybór kapeluszy, rękawiczek, wachlarzy, koronek, pończoch i wielu innych artykułów dla pań.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1900.

"Rozwój", rok 1908.

Wyroby tytoniowe oferowała firma Miślickiego, później Prądzyńskiego, która była przedstawicielem warszawskiej fabryki tytoniu "Kalinowski i Przepiórkowski". 

"Goniec Łódzki", rok 1905.

"Rozwój", rok 1906.

"Rozwój", rok 1907.

"Rozwój", rok 1907.

"Rozwój", rok 1907.

"Rozwój", rok 1907.

"Rozwój", rok 1909.

"Rozwój", rok 1912.


W okresie międzywojennym przy Piotrkowskiej 69 znajdowała się administracja fabryki "Perła i Pomorski" - produkcja maszyn do szycia i oksydowanie motocykli.

Dziennik Urzędowy Komisariatu Ludowego m. Łodzi, rok 1919.

"Republika", rok 1923.

...oraz sklep Mirtenbauma oferujący wyroby z gumy, obuwie, artykuły sportowe, wojskowe i inne.

Lodzer Informations und Hause Kalender, 1919.

Informator m. Łodzi, rok 1920.

Informator Handlowo-Przemysłowy, rok 1923.

Jeszcze w czasie trwania I wojny światowej otworzył tu swój sklep z wyrobami jubilerskimi Dawid Peszes.

"Gazeta Łódzka", rok 1917.

Kalendarz Kościuszkowski, rok 1918.

Informator m. Łodzi z kalendarzem, rok 1920.

Kalendarz-Informator, rok 1923.

"Ilustrowana Republika", rok 1926.

W latach 30. ubiegłego stulecia sklep jubilerski Dawida Peszesa znalazł się w grupie placówek oferujących sprzedaż ratalną w ramach działalności Powszechnej Spółdzielni Towarowej "Posto".

"Głos Poranny", rok 1930.


Mieścił się tutaj sklep firmy Józefa Stillera, zajmującej się sprzedażą luksusowej galanterii.

"Głos Poranny", rok 1932.

"Ilustrowana Republika", rok 1932.

Przy Piotrkowskiej 69 mieściła się filia sklepu warszawskiej firmy z wyrobami jedwabnymi, wełnianymi i trykotarzami M. Bechera.

"Głos Poranny", rok 1936.

"Głos Poranny", rok 1936.

W latach 30. ubieglego sulecia, do wybuchu II wojny światowej miał tu swoją siedzibę kantor wymiany walut Leona Lebsona.

"Ilustrowana Republika", rok 1933.

"Głos Poranny", rok 1933.

"Głos Poranny", rok 1933.

"Głos Poranny", rok 1937.


Przy Piotrkowskiej 69 miało swoje gabinety i przyjmowało pacjentów kilku lekarzy i dentystów:

"Rozwój", rok 1898.

"Rozwój", rok 1898.

"Goniec Łódzki", rok 1898.

"Rozwój", rok 1907.

"Rozwój", rok 1908.

"Gazeta Łódzka", rok 1913.                       "Nowy Kurier Łódzki", rok 1913.

W oficynach znajdowało się biuro i skład fabryczny Fabryki Wyrobów Jedwabnych i Wełnianych Grzegorza Szapowała.

"Głos Kupiectwa", rok 1935.

"Głos Poranny", rok 1936.

Prowadziło tu swoją działalność Warszawskie Towarzystwo Pożyczkowe "Lombard".

"Rozwój", rok 1905.

"Rozwój", rok 1905.

"Rozwój", rok 1907.

"Rozwój", rok 1907.


W budynku fronowym i w oficynach znajdowało się wiele innych firm, sklepów i składów: 

"Łodzianin", rok 1893.

"Rozwój", rok 1897.

"Rozwój", rok 1898.

"Rozwój", rok 1898.

"Rozwój", rok 1900.

"Goniec Łódzki", rok 1901.

"Rozwój", rok 1901.

"Rozwój", rok 1900.

"Goniec Łódzki", rok 1901.

"Rozwój", rok 1903.

"Rozwój", rok 1905.

Informator Handlowo-Przemysłowy, rok 1911.

Informator Handlowo-Przemysłowy, rok 1911.

"Rozwój", rok 1912.

"Rozwój", rok 1912.

"Rozwój", rok 1912.

"Rozwój", rok 1913.

"Kalendarz Kościuszkowski", rok 1918.

"Rozwój", rok 1918.

"Nowa Gazeta Łódzka", rok 1914.

"Rozwój", rok 1914.

"Godzina Polski", rok 1917.


"Gazeta Łódzka", rok 1918.

Informator m. Łodzi z kalendarzem, rok 1920.

Informator m. Łodzi z kalendarzem, rok 1920.

Informator m. Łodzi z kalendarzem, rok 1920.

"Rozwój", rok 1922.

"Rozwój", rok 1922.
 
"Rozwój", rok 1922.

Kalendarz Informator, rok 1924.

Kalendarz Informator, rok 1924.

"Republika", rok 1925.

"Republika", rok 1925.

"Ilustrowana Republika", rok 1927.

"Głos Kupiectwa", rok 1927.

"Głos Poranny", rok 1931.

"Głos Poranny", rok 1932.

"Głos Poranny", rok 1937.

"Głos Poranny", rok 1937.

"Głos Kupiectwa", rok 1939.

... i po II wojnie światowej:

"Dziennik Łódzki", rok 1945.

"Dziennik Łódzki", rok 1948.

źródła:
Jacek Kusiński, Ryszard Bonisławski, Maciej Janik. Księga fabryk Łodzi.
Polska Niezwykła http://www.polskaniezwykla.pl/
Janina Jaworska. "Goniec Łódzki" (1898-1906) wobec rosyjskiej cenzury.
Wikipedia.pl.

"Rozwój", rok 1912.

"Rozwój", rok 1912.

"Rozwój", rok 1912.

Fot. Monika Czechowicz
Fot. archiwalne pochodzą ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi oraz Cyfrowej Biblioteki Uniwersytetu Łódzkiego.

"Rozwój", rok 1907.

"Rozwój", rok 1914.