niedziela, 29 września 2013

Towarzystwo Wzajemnego Kredytu Przemysłowców Łódzkich - ulica F. D. Roosevelta (dawniej Ewangelicka) 15


Towarzystwo Wzajemnego Kredytu Przemysłowców Łódzkich należało do najbardziej prężnych instytucji finansowych dawnej Łodzi. Powstało ono w 1883 roku skupiając grupę przedsiębiorców reprezentujących drobny i średni kapitał: między innymi R. Wergau'a, A. Johna, P. Biedrermanna i F. Wuttkego.
Cel działalności instytucji dobrze wyjaśnia sama jej nazwa. 

"Rozwój", rok 1900.

Towarzystwo wzniosło w 1892 roku swoją siedzibę przy świeżo wówczas wytyczonej ulicy Ewangelickiej, łączącej ulicę Piotrkowską i Mikołajewską (obecnie Sienkiewicza), która miała odpowiednio wyeksponować bryłę wzniesionego w latach 1880-1884 kościoła ewangelicko-augsburskiego p.w. św. Jana. 


Przy południowej pierzei ulicy, pod numerem 11/13, według projektu, którego zachowana kopia sygnowana jest przez ówczesnego architekta miejskiego Łodzi Hilarego Majewskiego, wzniesiony został dwupiętrowy budynek na planie prostokąta, o harmonijnej neorenesansowej architekturze, nie wyróżniającej się jednak szczególniejszymi walorami. Obiekt dobrze spełniał swoje funkcje przez blisko dwadzieścia lat. 

Zbiory Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi.


"Rozwój", rok 1910.

"Rozwój", rok 1912.

Nowe potrzeby i wymagania stawiane budowlom bankowym na początku XX stulecia sprawiły, że w 1903 roku zakupiono sąsiadującą z siedzibą Towarzystwa działkę pod numerem 15, z myślą o wzniesieniu nowego gmachu. Plany budowy musiały wszakże zostać na kilka lat odłożone wskutek niepokojów lat 1905-1907. Po ich wygaśnięciu Towarzystwo powróciło do myśli o budowie nowego obiektu, który stanąć miał obok dawnej siedziby i miał być z nią funkcjonalnie połączony.

"Lodzer Zeitung", wydanie jubileuszowe 1863-1913.


O wykonanie planów zwrócono się, podobnie jak uczynił to łódzki Bank Handlowy, do sprawdzonej berlińskiej firmy: biura architektonicznego Wilhelma Martensa, które miało już na swoim koncie budowę kilku budynków o podobnym charakterze w Berlinie, Hamburgu i Bremie. 


Plany zostały wykonane na przełomie lat 1908-1909, ale ostatnie rysunki pochodzą jeszcze z początku 1910 roku. 
"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1912


Zachowane projekty wskazują na ciekawą ewolucję proponowanej formy architektonicznej, od uproszczonych form renesansowych, z bryłą nakrytą wysokim dachem, do architektury bliskiej już modernizmowi, pozbawionej detalu, z płaskim dachem.


"Rozwój", rok 1911.

Budynek banku wzniesiony został w latach 1910-1911, a budowała go znana łódzka firma "Wende i Klause". 

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1907.


Budowla otrzymała zwartą bryłę na planie zbliżonym do kwadratu. Fasada otrzymała modernistyczną formę, oblicowaną ciosami kamiennymi, z detalem historyzującym sprowadzonym do minimum, z prosto wyciętymi oknami w czterech kondygnacjach.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1912.


"Rozwój", rok 1911.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1913.

Główny akcent tworzy usytuowane z boku główne wejście ujęte płaskim portalem zwieńczonym masywnymi figurami symbolizującymi Handel i Przemysł. Są one dziełem prof. Hermanna Hofaensa z Berlina. 


"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1913.


Do wnętrz prowadzi niewielki, ale pełen elegancji westybul z niewysokimi schodkami, z którego przechodzi się do wypełniającej centrum gmachu sali operacyjnej nakrytej dużym przeszklonym dachem.


Budynek ten, dzięki swojej poważnej i oszczędnej fasadzie, o kształtach zwiastujących nadejście architektury modernistycznej, jak i dzięki wysmakowanym wnętrzom, zalicza się do najciekawszych dzieł w sztuce Łodzi przed I wojną światową.

Informator m. Łodzi, rok 1920.

Kalendarz-Informator, rok 1924.

"Rozwój", rok 1924.

"Hasło", rok 1929.

"Volksfreund Kalender für Stadt und Land", 1936.

"Litzmnnstädter Zeitung", 1941.

Post Scriptum z 2021 roku:


Budynek banku został poddany gruntownej renowacji. Wszystkie zdjęcia wnętrz wykonał baedeker podczas rozpoczęcia prac remontowych.
Dziękuję Panu Juliuszowi Lermanowi oraz Zarządowi Inwestycji Miejskich za możliwość obejrzenia tego pięknego miejsca.

"Łódzki Głos Obywatelski", rok 1934.

źródło:
Krzysztof Stefański. Gmachy użyteczności publicznej dawnej Łodzi.

Fot. Monika Czechowicz
Fot. archiwalne ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi oraz Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi.

sobota, 28 września 2013

"ABRAMKA" - ULICA EDWARDA ABRAMOWSKIEGO W ŁODZI



Dzisiejsza ulica Abramowskiego powstała dopiero po 1898 roku jako łącznik pomiędzy ówczesną ulicą Widzewską (dziś Kilińskiego) a ulicą Mikołajewską (dziś Sienkiewicza). Pierwsza jej nazwa to Gubernatorska, jeszcze przez wiele powojennych lat jej dawni mieszkańcy mówili, że mieszkają "w guberni". Następnie patronem ulicy stał się
Edward Abramowski. W czasie wojny zmieniono nazwę ulicy na Hermann-von-Salza-Strasse. Po wojnie powrócono do dzisiejszej nazwy ulicy.



Jeden z pierwszych budynków wzniesiono pod nr 34. 
Na tyłach domów po stronie parzystej znajdowała się od 1899 roku fabryka Albana Auricha przeniesiona tu z ulicy Sienkiewicza 9, produkująca pończochy i rękawiczki (wjeżdżało się do niej od ulicy Kilińskiego 161).


Na początku lat 50-tych po południowej stronie ulicy zburzono większość oficyn i budynków gospodarczych, w ich miejscu wykopano szeroki rów ciągnący się ciągnący się wzdłuż ulicy, równolegle do dawnego ogrodu Barcińskich (zobacz: WILLA STEFANA BARCIŃSKIEGO ).


W tym potężnym wykopie wybudowano rzędy komórek i śmietniki przeznaczone do użytku mieszkańców. Pomiędzy nimi biegnie jezdnia wyłożona trylinką. 


Z podwórek poprowadzono zejścia, a na powierzchni utworzono tereny zielone osłonięte ażurowym murkiem. 


Po wybudowaniu komórek znajdujący się za nimi ogród, zwany przez mieszkańców ulicy "polem", zamieniono na pasaż przypominający mały park.


Liczące ponad 400 m "katakumby" stały się ulubionym miejscem dziecięcych zabaw, a ich nietypową urodę wykorzystują często studenci pobliskiej Filmówki.


A może pamiętacie "katakumby" pojawiające się w teledysku zespołu Maanam, w piosence "Kreon":

(źródło: YouTube.pl)



Film "Jeden krok" Małgorzaty Bogajewskiej  (Film wyprodukowało stowarzyszenie Kultura Fabric QFA, premiera miała miejsce w Muzeum Kinematografii w 2010 roku ), w którym również gra "Abramka.
Tutaj możesz obejrzeć cały film:
JEDEN KROK


Na parterze bocznej oficyny znajdującej się przy Abramowskiego 25, od 1945 roku znajduje się kaplica Polskiego Kościoła Chrześcijan Baptystów. Po odebraniu świątyń (przy ulicy Nawrot 27 i Rzgowskiej 41) jest to jedyne miejsce modlitw i spotkań członków zboru.

W latach 1923-1924 w sklepie Marcjanny Sadowskiej przy Abramowskiego 29 pracowała Helena Kowalska, przyszła święta Faustyna, posłanniczka Bożego Miłosierdzia. Nad bramą wisi przypominająca o tym tablica:

Przy ulicy Abramowskiego mieszkał Karl Dedecius, twórca Instytutu Polskiego w Darmstadt, tłumacz literatury polskiej na niemiecki.
Czytaj TUTAJ




źródło:
Ryszard Bonisławski, Joanna Podolska. Spacerownik łódzki.


Fot. Monika Czechowicz