środa, 3 grudnia 2025

Julia Lewalt-Jezierska. Nauczycielka, właścicielka jednej z najstarszych pensji dla dziewcząt w Łodzi.

"Rozwój", rok 1898.

Julia Lewalt-Jezierska urodziła się w 1840 roku. W prowadzonej przez nią w Łodzi pensji zatrudniona była tylko polska kadra pedagogiczna o najwyższych kwalifikacjach zawodowych i etycznych.
Jezierska bardzo dbała o wysoki poziom nauczania, ale też o rozwój duchowy swoich podopiecznych i kształtowanie w nich postaw patriotycznych.

"Dziennik Łódzki", rok 1886.

"Łodzianin", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1893.

"Łodzianin", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1893.

Od 1893 roku prowadzona przez nią placówka była szkołą czteroklasową. Jej siedziba znajdowała się w kamienicy przy ulicy Kamiennej 10 - obecnie jest to ulica Włókiennicza. 

"Rozwój", rok 1900.

Szkoła przygotowywała do nauki w gimnazjum. W programie nauczania znalazły się zajęcia między innymi z arytmetyki, geografii Rosji, historii powszechnej czy języka polskiego. Zagadnienia dotyczące dziejów Polski czy literatury ojczystej z obawy przed wizytami rosyjskich inspektorów, „przemycano” na lekcjach z innych przedmiotów.

"Łodzianin", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1903.

Jezierska znana była również ze swojej dobroczynności – wspierała ubogich w zdobywaniu wykształcenia płacąc za ich naukę. Wychowanką jej pensji była między innymi Adela z Krukowskich, czyli matka Juliana i Ireny Tuwim. 

"Rozwój", rok 1906.


Julia Lewalt-Jezierska zmarła w 1910 i została pochowana jest na Starym Cmentarzu przy ulicy  Ogrodowej, a jej pomnik nagrobny ufundowany został przez pedagogów i uczennice z prowadzonej przez nią szkoły.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1907.

Źródło: Muzeum Miasta Łodzi
Fot. archiwalne pochodzą ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi.
Fot. współczesne Monika Czechowicz

Przeczytaj w baedekerze:

sobota, 29 listopada 2025

ŁÓDZKI PITAWAL - granaty na ulicach Łodzi ...czyli o zgubnych skutkach czytania kryminałów 🤭

"Nowa Panorama", dodatek ilustrowany "Republiki", rok 1926.

Jedna z wielu sensacyjnych historii opisywanych przez łódzką prasę międzywojenną. Zwróćcie uwagę na kuriozalny artykuł i komentarz "Rozwoju" z 9 czerwca 1926 roku.

"Ilustrowana Republika", 26 maja 1926 roku.

"Ilustrowana Republika", 29 maja 1926 roku.

"Głos Polski", 29 maja 1926 roku.

"Rozwój", 9 czerwca 1926 roku.

Zbiory Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi.
Wyszukał baedeker łódzki.

wtorek, 11 listopada 2025

Willa Aleksandra Hirsza Damskiego i miejsce po dawnej fabryce - osiedle D77.

 

W miejscu, gdzie dzisiaj znajduje się nowe osiedle mieszkaniowe D77, przy ulicy Drewnowskiej mieściła się farbiarnia i wykończalnia tkanin wełnianych założona w 1895 roku przez Aleksandra Hirsza Damskiego. Damski odkupił plac należący do rodziny Drewnowiczów.

"Łodzianin", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1897.
Przeczytaj w baedekerze: 

"Łodzianin", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1899.

Zakład Damskiego zatrudniał 78 robotników, a roczna wartość jego produkcji wynosiła 155 tysięcy rubli.

Winieta zakładów Damskiego przy ulicy Drewnowskiej.
(źródło fotografii: Jacek Kusiński, Ryszard Bonisławki, Maciej Janik. Księga fabryk Łodzi)


Przed 1902 rokiem fabryka została zamknięta, a po 1904 roku stała się własnością Hanftwurzela i S-ki i aż do i wojny utrzymywała dawny profil produkcji. Do 1906 roku teren przy Drewnowskiej nadal należał do Hirsza Damskiego, następnie nabyła go łódzka firma bankowa Landau & Co.

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1907.


Przed I wojną światową teren przy Drewnowskiej wraz zabudowaniami fabrycznymi zakupiła firma "Bracia Kaszub".

"Czas", kalendarz informacyjno-adresowy, rok 1914.

W latach międzywojennych budynki fabryczne znów zmieniły właścicieli - należały do Kalmana Kaszuba (współwłaściciela firmy "Bracia Kaszub"), Wilhelma Baua i Leona Kryłowieckiego. Wspólnicy w 1925 roku utworzyli spółkę komandytową, zajmującą się produkcją i sprzedażą tkanin ubraniowych.

Podręczny Rejestr Handlowy, rok 1926.

W 1930 roku fabryka wyrobów włókienniczych należała do Kalmana Kaszuba i Leona Kryłowieckiego. Mieli oni przędzalnię wełny (3200 wrzecion zgrzebnych), tkalnię (40 krosien sukienniczych i 40 krosien angielskich) i wykończalnię, zatrudniali 160 osób.
Wytwarzane tu tkaniny wełniane i półwełniane sprzedawano na miejscu i poprzez przedstawicielstwo w Warszawie. Roczna wartość sprzedaży wynosiła około 900 tysięcy złotych. 

"Ilustrowana Republika", rok 1933.

W 1950 roku zakład upaństwowiono. Był oddziałem Zakładów Przemysłu Bawełnianego im. Wiosny Ludów, w latach 90. były to Zakłady Tkanin Dekoracyjnych i Meblowych "Texo", a następnie Zakłady Tkanin Dekoracyjnych "Detex".

Dziennik Urzędowy Prezydium Rady Narodowej m. Łodzi, rok 1950.


W 1999 roku nieruchomość wraz z dawną willą Aleksandra Damskiego została sprzedana prywatnej firmie "Bee Colection".


Dzisiaj na terenach dawnej fabryki powstało osiedle mieszkaniowe D77. 


Odrestaurowane zostały dwa budynki pofabryczne i zabytkowy komin.

Przeczytaj w baedekerze:


Pozostała także, obecnie wystawiona na sprzedaż dawna willa pierwszego właściciela fabryki Aleksandra Hirsza Damskiego.

Willa wybudowana w latach 1897-1898.
Architektura renesansu północnego ("niemieckiego") z uproszczonymi akcentami manierystycznymi.
Archiwalna kopia projektu willi została podpisana przez Dawida Landego.
 
Dawid Lande (1868-1928)
- urodził się w 1868 roku w Karlowych Warach. Jeden z najlepszych architektów łódzkich przełomu wieku XIX i XX, autor wielu projektów zrealizowanych w Łodzi - wielkomiejskich kamienic oraz obiektów użyteczności publicznej.
Przeczytaj w baedekerze:

Projekt frontowej elewacji willi Aleksandra Hirsza Damskiego.
(zbiory Archiwum Państwowego w Łodzi)

Jest to obiekt na planie kwadratu z ryzalitami na osiach głównych, uzupełnionego od północy prostokątnym aneksem z ryzalitem od zachodu.

W dachach znajdują się okienka nakryte daszkami z iglicami wspartymi na drewnianych kroksztynach.


Willa posiada układ trójtraktowy z wejściem głównym i sienią od zachodu prowadzącymi do usytuowanego w trakcie środkowym prostokątnego holu ze schodami skomunikowanego z poszczególnymi pomieszczeniami.


W centralnej części znajduje się reprezentacyjny dwukondygnacyjny hol z drewnianymi schodami dwubiegowymi i galerią na wysokości piętra o balaskowych balustradach.


Wskutek licznych adaptacji wnętrza pozbawione są w większości pierwotnego wystroju, zachowała się stolarka okienna i drzwiowa. 


Drzwi o dekoracyjnej stolarce, ujęte są drewnianymi obramieniami z ozdobnymi nadprożami.


W pokojach na parterze od strony południowej znajdują się dekoracyjne piece kaflowe o formach renesansowo-barokowych.


Piece znajdują się w rejestrze zabytków (wpis B/177, 1-2 z 22.12.1997).


Willa jest wystawiona na sprzedaż, poniżej wizualizacja, jak może być pięknie, gdy zostanie odrestaurowana:

źródło fotografii: 

źródła:
Jacek Kusiński, Ryszard Bonisławski, Maciej Janik. Księga fabryk Łodzi.
Krzysztof Stefański. Łódzkie wille fabrykanckie.

Przeczytaj jeszcze:


Fot. archiwalne pochodzą ze zbiorów Państwowego Archiwum w Łodzi oraz Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi

Fot. współczesne Monika Czechowicz