Budynek szkoły przy ulicy Drewnowskiej 88.

Budynek szkoły powstał w latach 1923-1925. Nad planami budowy tej monumentalnej budowli pracował polski architekt Wiesław Lisowski. W Łodzi zaprojektował on jedenaście budynków szkolnych, osiem z nich wybudowano. Należy wspomnieć, że w niepodległej Polsce Łódź była pierwszym miastem w którym podjęto uchwałę o powszechnym nauczaniu, już w 1919 roku.

Rok 1928 . Gmach Szkoły powszechnej przy ulicy Drewnowskiej.

"Echo", rok 1929.

Szkoła przy ulicy Drewnowskiej jest zbudowana na planie litery H. Bryła architektonicznie nawiązuje stylem do klasycyzmu.

Wspaniały portyk wsparty na kolumnach nawiązuje do polskiej tradycji dworkowej.

Od strony południowej ( od strony parkingu Manufaktury przy Leroy Merlin) warto zobaczyć potężną kolumnadę.

Rok 1929. Piękny taras gmachu szkolnego przy ulicy Drewnowskiej 88.

Pierwotnie była to Publiczna Szkoła Powszechna - siedmioklasowa. W czasie okupacji, jak wiele innych budynków szkoła była siedzibą gestapo. Po zakończeniu II wojny światowej budynek powrócił do swego pierwotnego przeznaczenia.

Obecnie znajduje się w nim Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 5 im. Króla Bolesława Chrobrego.

Monumentalny, piękny budynek o formach klasycznych, został uzupełniony w latach 1925-1928 domem mieszkalnym dla nauczycieli o formach modernistycznych z elementami polskiej sztuki dekoracyjnej (Drewnowska 90).

"Głos Kupiectwa", rok 1927.

Ulica Drewnowska 90. Dom dla nauczycieli.

Fot. Rok 1928  - Budynek szkoły i dom dla nauczycieli (jeszcze w budowie) Szkoły powszechnej przy ulicy Drewnowskiej 90.

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 5 im. Króla Bolesława Chrobrego w Łodzi to szkoła istniejąca od 1925 roku.
W ciągu wielu lat istnienia szkoła wielokrotnie zmieniała charakter edukacyjny:

1925-1939
Męska Szkoła Powszechna nr 25
Męska Szkoła Powszechna nr 36
Żeńska Szkoła Powszechna nr 45

1945-1968
Szkoła Podstawowa nr 25
Szkoła Podstawowa nr 91
Szkoła Podstawowa nr 45
XV Liceum Ogólnokształcące (od 1948 roku)

1968-1974
Zasadnicza Szkoła Włókiennicza ZPB im. Marchlewskiego:
- ZSW dla pracujących im. F. Dzierżyńskiego (od 1969 roku)
- Średnie Studium Zawodowe (od 1973 roku)

"Dziennik Łódzki", rok 1974.

1974-1982
Zespół Szkół nr 2:
- Zasadnicza Szkoła Włókiennicza
- Średnie Studium Zawodowe
- Technikum Zawodowe dla Przodujących Robotników (od 1974 roku)
- Technikum Włókiennicze dla absolwentów ZSW (od 1975 roku)

"Dziennik Łódzki", rok 1975.

1975
Nadanie Zespołowi Szkół nr 2 imienia Juliana Marchlewskiego

"Dziennik Popularny", rok 1976.

"Dziennik Łódzki", rok 1977

1982-1986
Zespół Szkół:
- Zespół Szkól nr 2
- IV Liceum Ogólnokształcące

1986-1991
Zespół Szkół Zawodowych nr 2:
- Zespół Szkól nr 2
- Zasadnicza Szkoła Włokiennicza Przędzalni Czesankowej
im. Gwardii Ludowej "Polmerino"

1991-2002
Zespół Szkół nr 5:
- Zespół Szkól Zawodowych nr 2
- XL Liceum Ogólnokształcące (od 1991 roku)
- Liceum Zawodowe (od 1993 roku)
- Liceum Ogólnkształcące dla Dorosłych (od 1993 roku)
- Liceum Handlowe (od 1995 roku)
- Liceum Techniczne (od 1998 roku)
- Technikum Handlowe (od 2001 roku)

2000
Nadanie Zespołowi Szkół nr 5 imienia Króla Bolesława Chrobrego

2002 - obecnie
Zespół Szkól Ponadgimnazjalnych nr 5:
- XL Liceum Ogólnokształcące
- V Liceum Profilowane
- Technikum nr 5

Opracowanie chronologiczne: Pani Hanna Potz-Drabik (z oficjalnej strony szkoły)

"Dziennik Popularny", rok 1976.

"Głos Kupiectwa", rok 1927.

"Echo", rok 1929.

Oficjalna strona szkoły: http://www.zsp5lodz.pl/

Karta pocztowa ze zbiorów MTN. Budynek Publicznej Szkoły Powszechnej im. Bolesława Chrobrego przy ul. Drewnowskiej 88, rok 1938. Obecnie Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 5 w Łodzi. (Fot. ze strony: http://www.miastograf.pl/)

Szkoła mieszcząca się w budynku przy ulicy Drewnowskiej 88 funkcjonuje już przeszło 80 lat. Jest to ciekawy przykład architektury okresu międzywojennego nawiązującej do dworów szlacheckich.

źródła:

Krzysztof  Stefański. Ludzie, którzy zbudowali Łódź.

http://www.polskaniezwykla.pl/ 

Przeczytaj jeszcze:
Szkoły w sielskim dworku - u zbiegu ulic Staszica i mjr Sucharskiego
Szkoła Podstawowa nr 1 im. Adama Mickiewicza oraz Gimnazjum nr 1, ulica S. Sterlinga (dawniej Nowotargowa) 24
ŁÓDZKI DOM KULTURY
Łódź sportowa i zdrowa - szczęśliwy czas między wojnami...
D jak STYL DWORKOWY

Fot. współczesne Monika Czechowicz

Fot. archiwalne ze stron:

http://lodz.fotopolska.eu/

http://www.miastograf.pl/ 
oraz ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi.

MAPA GOOGLE

MURAL W MANUFAKTURZE

W maju tego roku, w ramach obchodów 10 urodzin łódzkiej Manufaktury,

na elewacji galerii handlowej w Alei Rzemiosł powstał nowy mural. Autorem obrazu jest Mikołaj Rejs, artysta z Krakowa. Kilkunastometrowy obraz zdobi główne wejście do Manufaktury od strony rynku.

Uroczyste odsłonięcie malowidła nastąpiło w sobotę 21 maja 2016 roku.  Tym samym Manufaktura dołączyła do szlaku murali i umocniła wizerunek Łodzi jako polskiej stolicy street artu.

36 m długości i 8 m wysokości - takie wymiary ma mural. Malowidło powstawało przez ponad tydzień.

Mural namalował krakowski artysta Mikołaj Rejs, który na co dzień maluje nie tylko murale, ale także obrazy, działa w sferze sztuki ulicy, zajmuje się edukacją artystyczną, a nawet wykonuje tatuaże. Jego prace można oglądać w Krakowie, Warszawie, Lublinie, Mediolanie, Rijece, Pradze, Berlinie czy Monachium.

Mural namalowany na fasadzie galerii handlowej Manufaktury przedstawia bajeczny, podwodny świat. Został wykonany przy użyciu farb w puszkach. –Mikołaj Rejs: Każdy widzi tu coś innego i o to właśnie chodzi. Ale chciałbym zwrócić uwagę nie tylko na samą treść, ale i formę. To nie tylko pomalowana ściana – ona jest trójwymiarowa, więc zmieniłem ją w szufladę, która otwiera się i przenosi nas w nowy świat. Warto spojrzeć na mural również od strony rynku, bo wtedy dobrze widać ten nietypowy efekt 3D – przekonuje artysta.

Więcej o sztuce Mikołaja Rejsa mówi Michał Bieżyński, kurator ds. sztuki w przestrzeni miejskiej w ŁCW: - Prace Mikołaja Rejsa przypominają podwodne światy, zatopione w surrealistycznej bajkowości. Jego prace, zarówno na płótnach jak i na ścianach, nacechowane są przede wszystkim lekką, oniryczną, odrobinę „Chagallowską” poetyką, w której znajdziemy mieszankę elementów ludowych z fantastyką.

Mikołaj Rejs (1984) – zaj­muje się foto­gra­fią a od końca lat 90-tych rów­nież sztuką ulicy. Jego prace powstają prze­waż­nie w prze­strze­niach post­in­du­strial­nych, zajmuje się również edukacją artystyczną, społeczną funkcją sztuki ulicy, jest zaangażowany w krajowe oraz międzynarodowe projekty dotyczące street artu. Kurator wystaw street artowych, twórca projektu ”Outcube”, współtwórca projektu 101 murali dla Krakowa. Uczestnik licznych imprez graffiti i street artu (między innymi Meetings of Styles, Lublin 2011-2013, Street Art Festival Katowice 2011, projekt 40/40, Warszawa). Publikuje w albumach i czasopismach o sztuce i fotografii. Brał udział w wystawach indywidualnych (Onamato 2012,  ArtAgendaNova 2013, Teatr im. Juliusza Słowackiego 2015), oraz zbiorowych (m. in. Kraków, Limerick, Warszawa, Lublin 2004-2015). Jest współtwórcą projektów artystycznych i edukacyjnych m. in.: Dzień ze sztuką - MOCAK Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie 2012, polsko-ukraińsko-mołdawski projekt ARTDROME Ługańsk 2012, Drogi do wolności MOCAK 2011, „Zdearzenia” Pałac Młodzieży oraz BWA Tarnów 2014,” Powrót do Przyszłości” Pałac Młodzieży w Tarnowie 2015, Rewitalizacja skate parku w Tarnowie. Fundacja Artica, Tarnów 2015.

Artysta pozostawił po sobie prace w Krakowie, Warszawie, Lublinie, Mediolanie, Rijece, Pradze, Berlinie, Monachium, i in. Brał udziałw aukcjach: Galeria BOHEMA, Desa Unicum, New Art Order, Galeria Mito, Galeria NEXT, Aukcja Wielkiego Serca. Jego prace znajdują sięw zbiorach Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie.

Fot. ze strony: http://mikolajrejs.blogspot.com/

Prace mało­for­ma­towe oraz foto­gra­fie Mikołaja Rejsa były poka­zy­wane na licz­nych wysta­wach zbio­ro­wych, m.in. na wysta­wie „Bonarka” w Centrum Sztuki Wpółczesnej, Kraków 2004; „Graffiti vs Street Art” w Lubelskiej Zachęcie (2011), Muzeum „Galicja” Kraków 2013, Projekt „Glorieta” – Art Boom Festiwal, Kraków 2013 oraz indy­wi­du­al­nych: Onamato – „Urban Chapels” Kraków 2012, Art Agenda Nova – „NOUMEN” Kraków 2014.

Mikołaj Rejs jest arty­stą zaj­mu­ją­cym się street artem, ale street artem nie­ty­po­wym. Tematyka two­rzo­nych przez niego prac jest zato­piona w ludo­wych mitach. Jego murale zamiesz­kują leśne bóstwa, dzi­wo­żony. Kreuje bar­dzo kli­ma­tyczne światy w prze­strze­niach zapo­mnia­nych przez ludzi.

Artysta w sieci:

www.mikolajrejs.pl

http://mikolajrejs.blogspot.com/

Inne prace artysty można obejrzeć tutaj: http://niezlasztuka.net/artysci/mlodzi-zdolni/mikolaj-rejs/

 

źródła:

http://mikolajrejs.pl/

http://niezlasztuka.net/

http://lodzjestkultura.pl/

http://www.dzienniklodzki.pl/

http://www.expressilustrowany.pl/

Przeczytaj jeszcze:

ŁÓDZKIE MURALE I ICH TWÓRCY

ŁÓDZKIE MURALE

Fot. Monika Czechowicz

D jak DZWONNICA

Dzwonnica – budynek albo wyodrębniona jego część, służące jako pomieszczenie na dzwony, o przeznaczeniu sakralnym lub świeckim (na przykład w ratuszu), najczęściej w postaci wieży.

 Dzwonnica na budynku Miejskiego Ratusza. Plac Wolności, dawny Nowy Rynek.

Dzwonnica przy kościele garnizonowym św. Jerzego (dawniej Cerkiew garnizonowa św. Aleksego Metropolity), ulica św. Jerzego 9.

Mała, wolnostojąca dzwonnica przy kościele pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, ulica Chochoła 3.

Dzwonnice mogą być:

- wolnostojące, w formie wieży bramnej lub ściany przeprutej otworami na zwieszenie dzwonów, często z bramą w przyziemiu...

Dzwonnica przy Kościele pod wezwaniem Najświętszego Serca Jezusowego i św. Marii Małgorzaty Alacoque, ulica Zgierska 123.

Dzwonnica przy Kościele pw. Przemienienia Pańskiego, ulica Rzgowska 88.

... lub - dzwonnice wieże stanowiące człon architektoniczny, przylegający do budynku lub wystrzelający z jego bryły w górę – w kształcie wieży, sygnaturki lub latarni.

Bazylika archikatedralna pw. św. Stanisława Kostki, Plac Jana Pawła II. 

Cerkiew pw. św. Olgi, ulica Grzegorza Piramowicza 12.

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, ulica Kościelna 8/10.

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, ulica

Skłodowskiej-Curie 22.

Kościół pw. Najświętszego Imienia Jezus, ulica Sienkiewicza 60

Kościół pw. Najświętszego Zbawiciela, al. Włókniarzy 187.

Kościół Matki Boskiej Zwycięskiej, ulica Łąkowa 40/42.

Kościół Podwyższenia św. Krzyża, ulica Sienkiewicza 38.

Kościół Zesłania Ducha Świętego, ulica Piotrkowska 2/2a. 

Sobór św. Aleksandra Newskiego, ulica Jana Kilińskiego 56.

Wznoszenie specjalnych konstrukcji na pomieszczenie dzwonów datuje się prawdopodobnie od VI wieku. Najstarsze zachowane dzwonnice (IX wiek) były wolno stojącymi wieżami wielokondygnacyjnymi, o jednolitych ścianach przebitych małymi otworami okiennymi w górnych kondygnacjach.

Od XIII wieku zaczęły pojawiać się dzwonnice przylegające do budynku kościoła lub w dolnych swych partiach wtopione w jego elewacje. W okresie gotyku, wraz z opanowywaniem techniki i systemu konstrukcyjnego, dzwonnice stawały się coraz bardziej ażurowe i strzeliste. W końcu XV wieku pojawiły się we Włoszech dzwonnice w formie członów architektonicznych, wieńczących naroża fasady. Ten typ dzwonnic, spotykany często w architekturze, rozpowszechnił się w dobie renesansu i baroku.

W architekturze polskiej rodzimy charakter mają dzwonnice drewniane, kryte dachami namiotowymi, bądź hełmami obitymi gontem.

Drewniana, wolnostojąca dzwonnica przy kościele pw. św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, ulica Ogrodowa 22.

Dzwonnice, ze względu na konstrukcję dzielimy na:

- wieńcowe, najczęściej występujące w kresowym budownictwie cerkiewnym

- wieńcowo-słupowe, najczęściej spotykane we wschodniej Małopolsce

- szkieletowe, najbardziej rozpowszechnione w Polsce, często (na Śląsku, na Podkarpaciu) wzbogacone były górną kondygnacją w formie izbicy.

Wolnostojąca dzwonnica przy kościele pw. św. Jana Chrzciciela we wsi Dobra, w województwie łódzkim, powiat zgierski.

Drewniana dzwonnica przy kościele pw. Najświętszej Marii Panny w Mikołajewicach, w województwie łódzkim, powiat pabianicki, gmina Lutomiersk.

Murowana dzwonnica przy kościele pw. św. Stanisława Biskupa Męczennika, ulica Dominikańska, Sieradz.

Dzwonnica przy kaplicy pw. św. Elżbiety Węgierskiej, w Łodzi przy ulicy Spornej 71/73.

Wolnostojąca dzwonnica przy kościele pw. św. Franciszka z Asyżu, ulica Przyszkole. Kościół i dzwonnica o formach modernistycznych, projekt Józefa Kabana. 

Parawanowa murowana dzwonnica przy zabytkowym, drewnianym kościele pw. św. Mikołaja we wsi Tum, województwo łódzkie.

Murowana dzwonnica przy kościele św. Jakuba Apostoła w Głownie.

.... i trochę dalej od Łodzi. Murowana dzwonnica przy kościele pw. św. Michała Archanioła we Władysławowie/ Russocicach (powiat turecki).

źródło:

Słownik terminologiczny sztuk pięknych, pod red. Krystyny Kubalskiej-Sulkiewicz, Moniki Bielskiej-Łach, Anny Manteuffel-Szaroty. Wydawnictwo Naukowe PWN.
Marek Budziarek. Świątynie Łodzi.

Kościół pw. Najświętszego Zbawiciela, al. Włókniarzy 187.

Przeczytaj jeszcze:

A jak ALEGORIA
A jak ATLANT
B jak BLANKI
B jak BONIOWANIE
B jak BÓŻNICA
B jak BUKRANION
C jak CERKIEW

CH jak CHÓR MUZYCZNY

D jak DWÓR i STYL DWORKOWY

Kościół pw. św. Kazimierza, ulica Niciarniana 7.

Fot. Monika Czechowicz